Michiels weblog:
Orlando 2002 - Algemeen
MGM, Magic Kingdom... en de terugreis!
Door Michiel Veenstra, vrijdag 15 februari 2002 om 20:02
M'n ogen doen pijn bij het wakker worden… de zo kenmerkende rotzooi van souvenirs, kleding, plastic tasjes en stapels parkbrochures die de laatste twee weken zo gezellig om ons heen lagen verspreid, heeft plaatsgemaakt voor twee bijna volledig ingepakte koffers.
Het is echt de laatste dag vandaag; no turning back. We gebruiken nog wat toiletartikelen en dan gaan de koffers dicht. Via de balie lopen we naar de auto. Bij de balie zeg ik dat “I would like to check out”, maar ik verbeter mezelf direct: “Actually, I wouldn't like to actually, but I have no option…”.
We leggen de koffers vast achterin de Chevy – ook al zo'n vertrouwde metgezel geworden – en rijden naar de parkeerplaats van Ponderosa's. Onze caissière geeft ons als afscheidscadeautje niet tien, maar liefst vijftien procent korting. Wheee.
Om voor eens en altijd duidelijk te maken hoe heerlijk voedzaam we deze vakantie hebben ontbeten: foto's!
Voor deze laatste dag hadden we al vrij snel besloten om richting Disney te gaan --- alles lekker dichtbij elkaar en dus makkelijk om rond half drie richting vliegveld te rijden.
We beginnen in de MGM Studio's, voor een allerlaatste keer Tower of Terror en Rock n Rollercoaster. En genieten van een heerlijk zonnetje! Tuurlijk, vandaag vertrekken we… grmbl..
Wat een heerlijk park blijft dit… met weemoed verlaten we het rond het middaguur om de vakantie in stijl te sluiten: met een allerlaatste wandeling door het sfeervolle Magic Kingdom.
Nog één keer snuiven we de doordringende geur van popcorn op, genieten we van een veel te grote kop koffie met groot stuk pastry op Main Street en zijn we heeeeel ver weg van huis. Nog heel eventjes…
Tegen tweeën moeten we toch echt naar de auto. Voor de laatste keer nemen we de monorail en de bus op het parkeerterrein. Op naar Goofy 65. Dit keer is het afscheid van de castmember op de bus echt en definitief. Als we in de auto stappen en de deur dichtgooien is het echt voorbij.
Op naar het vliegveld dus. Het is even zoeken, maar weer blijkt hoe makkelijk alles is aangegeven als we toch echt in 1 keer goed rijden voor het afleveren van onze auto. Zonder problemen leveren we de sleutel van onze trouwe vierwieler in en gaan bepakt en bezakt met alle bagage naar de incheckbalie. Achteraan sluiten dus…. Het is druk!
Als we eindelijk aan de beurt zijn om in te checken, moeten onze koffers natuurlijk ook even door de scanner. Routine.
Dachten we.
Of we even mee willen komen, vraagt de nors kijkende beveiligingsbeambte die op ons af is gestapt. Oh jee… wat nu?
Gedwee volgen we de man naar een klein verdomhoekje waar ik heel voorzichtig achter een lijntje mag stappen om heel rustig 1 koffer open te maken. Zonder dat er ook maar iets van een glimlach af kan, wordt de koffer extreem grondig doorzocht. De eerste aanblik van de beanies van Grumpy en Doc laten de boze meneer iets afkoelen. “Er was iets massiefs te zien op de monitor”, zo vertrouwd hij ons toe. Behulpzaam roep ik dat het wellicht de Mickey & Minnie boekensteunen zijn geweest? De boekensteunen worden uit de koffer gehaald, deze wordt weer met veel moeite dichtgedrukt en hup weer door de x-ray.
En nog steeds een groot massief blok dat best wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn, dus het doorspitten begint opnieuw.
“Wat is dit”, wordt ons gevraagd bij het opvissen van een zware plastic tas vol papierwerk. Ah… dat zou wel eens kunnen zijn wat we zoeken: mijn zorgvuldig voor alle TP-freaks bij elkaar gesprokkelde verzameling parkbrochures. Dat was inderdaad een flinke stapel geworden. Heel erg flink. Beetje belachelijk flink. Zo flink zeg maar dat je er door wordt aangehouden op een vliegveld… folders eruit, koffer dicht, scannen en ja hoor… all clear!
Snel stoppen we alle meuk weer in de koffer en haasten ons naar de paspoortcontrole. Daar staat een heel fikse rij, maar over een half uur stijgen we toch echt op! Wat nu? We vragen een beveiligingsdame of we de dienstdoorgang kunnen nemen, nadat we in het kort ons oponthoud hebben uitgelegd. Gelukkig, geen probleem.
Door het poortje, en dan weer een controle met zo'n geigerteller. En natuurlijk piept hij bij mij. M'n riem. “Buckle?”, vraagt deze vriendelijke dame dan ook. “Yes”, I answer and I pull omhoog my t-shirt so she can see. But woops, what a blunder toch weer. My zipper is behoorlijk unzipped so the little lady stares right into my big gaping hole. Hilariteit alom. Story of my life.
We maken een laatste foto bij de grote Mickey van de Disney-store op het vliegveld en stappen het vliegtuig in….
Net als op de heenreis bestaat ook de terugreis uit twee delen: eerst van Orlando naar Philadelphia, van daaruit naar Amsterdam. Hoe het kan weten we niet, maar het geluk lacht ons toe op de eerste vlucht: we vliegen Business Class. Heerlijk! Eindelijk kan ik in een vliegtuig m'n lange benen eens kwijt en zit ik zowaar comfortabel. Hier kan ik aan wennen!
De vlucht duurt met zoveel luxe veel te kort (zelfs het eten was lekker!) en van Philadelphia naar Amsterdam zitten we natuurlijk weer gewoon tussen het plebs.
De film van deze vlucht is 'Bandits' met Bruce Willis, maar ik ben echt te moe om het te volgen; twee weken Orlando is wel een aanslag op je gestel!
Bij aankomst op Schiphol worden we opgehaald door Jessica's zus Rénate en haar vriend Jürgen. Dat duurt even, want –hoera- 1 stuk bagage blijkt spoorloos. Natuurlijk weer net de tas met alle souvenirs. Dus formuliertje invullen en duimen dan maar.
Als we voor het eerst weer buiten zijn, staat er een waterig zonnetje bij 8 graden. Celsius. Koud!
Onze eigen auto is klein, de Nederlandse wegen zijn ook klein. Op de radio is alleen maar zeikmuziek te ontvangen en ik zie nergens een Burger King langs de weg, laat staan een Checkers of Taco Bell.
We zijn weer thuis, zal ik maar zeggen. Waar een dag later ook onze verloren tas wordt thuisbezorgd. Het is heel raar allemaal, door die gekke jet-lag. Het is dus zaterdag nu. We zitten net na terugkomst van Schiphol aan de lunch, maar het lijkt alsof we nog maar twee uur geleden het Magic Kingdom zijn uitgestapt. Ik realiseer me dat nog eens extra als ik de opgevouwen park-map in m'n kontzak voel. Eventjes is Orlando heel dichtbij, om de hoek haast…
Het is voorbij. 's Avonds zijn we bij Ralf en Zamira en laten we de foto's zien en vertel ik enthousiast over de geweldige parken, het land, de cultuur… kortom, wat een ontzettende top-vakantie we hebben gehad!
Bijna dagelijks denk ik nog terug aan onze eerste keer in Amerika. We hebben qua natuurschoon nu het lelijkste stuk gehad – er valt nog veel te ontdekken! Volgend jaar hoop ik de Westkust te kunnen doen.
Maar dat we nog eens terug gaan naar Orlando, staat absoluut vast. En dat hebben we per slot van rekening ook beloofd aan Kraken.
Discovery Cove & Seaworld
Door Michiel Veenstra, donderdag 14 februari 2002 om 20:01
Het opstaan gaat moeizaam – deels omdat het heel erg vroeg is, want van het programma van vandaag willen we zo weinig mogelijk missen, maar ook ten dele omdat ik me realiseer dat deze hemelse vakantie met rasse schreden haar einde nadert. Hier heb ik nou altijd last van tijdens een vakantie: de eerste paar dagen zwelg ik in genot, overtuigd van de heerlijke wetenschap dat de vakantie nog heeeel lang duurt. En steevast slaat dat zo’n vier à drie dagen voor afloop van de reis om in de teleurstellende wetenschap dat het al weer snel voorbij is…
Vroeg opstaan dus. Om negen gaat Discovery Cove open, waar we voor vandaag – hoe romantisch, Valentijnsdag – hebben gereserveerd. Dat moet voor dit bijzondere park, want er wordt slechts een beperkt aantal bezoekers per dag toegelaten tot dit kleine subtropische paradijs van witte stranden, koraalriffen, hemelsblauw water, kleurige vissen en lachende dolfijnen.
Nou ja…. Subtropisch paradijs… het weer wil nog niet echt meewerken vandaag. Nadat ons strandweekend in Miami al redelijk in het regenwater was gelopen, hielden we de afgelopen dagen nauwlettend The Weather Channel en alle afleveringen van Good Morning Orlando in de gaten. Aanvankelijk leek het geluk ons toe te lachen: donderdag zou een stralende dag worden. Maar helaas… op dinsdag werd er ineens doodleuk gemeld dat er regen en bewolking zou zijn… Donderdagochtend begint inderdaad grijs en grauw, met de belofte voor opklaringen in de middag.
Als we na ons overheerlijke ontbijtje aankomen bij Discovery Cove (op het terrein van Sea World), worden we in ieder geval al wel blij van de aanblik van de parkeerplaats: deze is inderdaad klein. Geen massatoerisme vandaag, maar in alle rust lekker zwemmen en luieren onder een stralend…. wolkendek.
In de lobby van het park checken we in en krijgen we naast onze persoonlijke ID-card ook het tijdslot te horen wanneer we onze Dolphin Encounter mogen meemaken: tien voor tien. Da’s rap… en niet zo zonnig. We informeren naar de mogelijkheid om later op de dag bij Flipper en kompanen op bezoek te gaan, maar dit wordt afgeraden – het is trouwens wel mogelijk. Volgens de hostess zijn de dolfijnen vroeg op de dag nog lekker fris en fruitig.. eh, enthousiast. Zonder enige noemenswaardige moeite overtuigt ze ons, dus snel haasten we ons – via een gratis kopje koffie en complementary photo souvenir (zie onze wakkere blik) naar onze gids, die The Cove met ons doorloopt.
Na de korte rondleiding is het snel gratis wetsuit afhalen (warmer dan alleen zwemkleding) en op naar de briefing die ons alles over het steeds dichterbij komende dolfijnen-avontuur zal uitleggen.
Rillend van de ochtendkou luisteren we naar de obligate tips van onze instructeur, die na 5 minuutjes de aanwezigen opdeelt in groepjes van zes tot acht man. Wij gaan met ons clubje het water in, voorafgegaan door twee instructeurs en gadegeslagen door een complete camera-crew. Zij filmen en fotograferen vanaf de kant alle deelnemers, zodat er straks flink gekocht kan worden.
Onze dolfijn heet Diego. Vier jaar oud en speels. We geven Diego een kusje op zijn snuit, dansen met hem, aaien hem, knuffelen hem, zwemmen mee op zijn rug en buik en zijn helemaal verliefd…. Drie kwartier lang vergeten we de kou (het water was trouwens wel lekker warm) en het vroege opstaan… dit is echt een onbeschrijflijke ervaring, die we – hoewel we er flink voor hebben betaald– voor geen goud hadden willen missen.
Met het hoogtepunt van de dag nu al achter ons, gaan we maar eens rustig de rest van Discovery Cove verkennen. Het is niet bijster groot, maar groot genoeg. Het paradijsje bevat meerdere stranden met gratis strandstoelen. Een grote zoetwater rivier stroomt door een groot deel van The Cove, ondermeer door een reservaat met tropische vogels, dat ook via het strand te bereiken is. Omsingelt door de zoetwaterrivier zijn twee zoutwaterbassins; een kleintje met roggen (Stingray Lagoon) en een grote, vol tropische, fel gekleurde vissen, koraalriffen en een aquarium met barracuda’s en haaien.
Het is nog steeds frisjes, maar het heerlijk warme zoete water laat ons dit snel vergeten. Met de gratis meegeleverde snorkel en duikbril genieten we volop van al het mooie dat er onder water te zien is – hier nog geen zeedieren, maar wel leuke archeologische vondsten. Het snorkelen is heerlijk – je hoort alleen je eigen ademhaling, verder niets – haast therapeutisch dit!
Het zoutwaterbassin is iets minder warm – nog heerlijk – maar overtreft echt m’n stoutste verwachtingen: wat een genot is het om naar deze honderden krioelende vissen te kijken, de ene nog mooier dan de ander. Als je lang genoeg stil op 1 plaats blijft dobberen, komen ze vanzelf op je af. Met nog steeds alleen het geluid van je eigen ademhaling en dit meesterlijke uitzicht realiseer ik me nu al dat ik later nooit zal kunnen beschrijven – ik had gelijk.
Even na enen schuiven we aan in het enige restaurant dat Discovery Cove rijk is. Meer heb je ook niet nodig met zo weinig gasten – ook al krijgen die allemaal een gratis maaltijd bij de toegang inbegrepen. De keus is groot en het ziet er allemaal even lekker uit – en zowaar gezond!
Na veel wikken en wegen kiezen we een heerlijke maaltijd, die we op het terras nuttigen…. Waar het lang maar zeker opklaart!!!!
Inderdaad, de zon breekt door – en goed ook! Binnen no time is Discovery Cove ECHT een tropisch paradijs geworden. Vol overgave duiken we weer het water in, waar alles door de in het water vallende zonnestralen NOG mooier en mysterieuzer lijkt dan vanmorgen – prachtig, prachtig, prachtig!
We bezoeken nu ook wat uitgebreider de Bird Aviary – we hadden deze al gezien vanuit het water (om te voorkomen dat vogels daar wegvliegen zwem je dan twee keer onder een waterval door, super!), maar nu even als landrot. Kunnen we deze prachtige beesten meteen even voeren.
Wederom; een topervaring. Zulke mooie vogels die letterlijk uit je hand eten – wow!
We zwemmen nog wat en besluiten dan even lekker in de zon te liggen – het is ons feestje!
De zon is heerlijk, het geroezemoes werkt als een sussend slaapliedje – we vallen heerlijk in slaap, dommelen wat weg. This is the life…. Nederland is nog nooit zo ver weggeweest als nu.
Rond vier uur worden we wakker en duiken meteen het water weer in. Een laatste rondje, want om half zes sluit The Cove. Voor de drukte uit duiken we snel onder de douche en kleden ons weer aan. We halen nog wat fotootjes, kopen een prachtig Discovery Cove badlaken en verlaten dan met gemengde gevoelens ons paradijsje. Verdrietig omdat deze prachtervaring voorbij is, maar toch ook erg blij omdat we nog anderhalf uur de tijd hebben om iets ANDERS leuks te doen….
Anderhalf uur lang rijden we non-stop op de baan waar we verliefd op zijn geworden; Kraken. Het is erg rustig, wachten is er niet bij. We rijden hem meerdere keren frontrow, waaronder de laatste rit van de dag – het is al bijna donker dan.
Bijzonder weemoedig lopen we even na zevenen het park uit. Eten doen we voor de tweede keer deze week bij Checkers, lekkerder hebben we het op fast food gebied niet gehad.
Als we weer in het hotel zijn, moeten we helaas wel de realiteit onder ogen zien; de koffers moeten vast worden ingepakt, want als we morgenochtend de deur achter ons dicht zullen trekken, zal dat toch echt voor de allerlaatste keer zijn…
Islands of Adventure & Universal Studio's
Door Michiel Veenstra, woensdag 13 februari 2002 om 20:00
We beginnen wat langzaam… gisteravond hebben we gefeest in Downtown Disney. Het was namelijk Mardi Gras, de Amerikaanse kijk op carnaval. Veel kralen, plastic munten, muziek…. En drank, ja…!
Ook hebben we in Downtown Disney een comedyshow meegepikt in de Comedy Warehouse. Tophumor van hoog niveau… en nog gratis toegang ook, als je eenmaal op Pleasure Island zit. Aanrader!
Vandaag dan voor de tweede keer naar Universal Escape, de verse verzamelnaam voor het steeds meer uitdijende complex bestaande uit hotels, uitgaansgebied Citywalk en natuurlijk de twee parken Universal Studio’s en Islands of Adventure. We waren al eerder een dag hier geweest, maar er staan nog een paar Universal-rides hoog op m’n verlanglijstje en bovendien… van Islands of Adventure krijg je niet snel genoeg!
In dat laatste park beginnen we dan ook weer. Nog meer dan tijdens ons vorige bezoek genieten we van de werkelijk magnifieke aankleding van alle attracties en themalanden. Kosten noch moeite zijn hier gespaard om Koning Theming (Disney) goed de loef af te steken.
Vandaag doen we het park eens linksom – zo’n haast om de Hulk te gaan doen is er zeker na onze kennismaking met Kraken niet meer. Het voelt haast decadent om te zeggen dat Hulk niet zo geweldig is – zet ‘m hier in Six Flags neer en ik kom het park niet meer uit, daar doe je ‘m als je je verveelt.
Seuss Landing is dit keer als eerste aan de beurt om voorbij te lopen, waarna we wederom in het prachtig vormgegeven Lost Continent komen. Met eigenlijk maar één doel: Dueling Dragons.
Weer vergapen we ons aan de schitterende wachtrij, die aan het einde van de wandeling nog eens zo goed als leeg blijkt ook. Meerdere ritjes in zowel Ice als Fire, zowel front als back volgen. We blijven bij ons oordeel over de baan: super!
In Jurassic Park doen we de Triceratops Encounter, een leuke adaptie van een bekende scène uit de eerste Jurassic Park film. Via Toon Lagoon (waar we geen attracties doen, want zo’n denderend weer is het niet) komen we in Superhero Island. Twintig minuutjes voor Spiderman is even te veel, dus dan maar twee ritjes Hulk.
Het loopt tegen het eind van de ochtend als we Universal binnenlopen… tegen het groene lijf van Shrek aan!
Deze character zit prima in zijn rol van aartschagrijn, goed gedaan!
In Universal doen we Twister, Earthquake en het – voor zijn leeftijd erg vermakelijke – Jaws. Maar waar we ECHT benieuwd naar zijn is natuurlijk Terminator 2:3D. Ik zal niet al te veel verklappen over deze show, maar ik heb met open mond zitten kijken. Ik heb nog nooit zo’n prachtige vermenging tussen filmdoek en real life gezien. Klasse!
Drie uur is het inmiddels… tijd voor een laatste rondje IoA! Het klinkt misschien raar, maar bij dit derde bezoek valt nog weer meer dan bij de voorgaande twee op hoe prachtig dit park is… ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Geen Disney-mooi, maar wel mooi. Je moet het zien om het te snappen, denk ik.
Ik heb in IoA nog één attractie staan die ik nog wil doen – Poseidon’s Fury. Ik had veel goede dingen gehoord over deze show, maar wist niet goed wat ik me hier van voor moest stellen. Nu wel. Ik heb maar één ding te zeggen: DOEN!
Een laatste paar ritten op Dueling Dragons en nog één keer Spiderman besluiten deze action-packed dag in twee topparken. Ik zal ze missen!
’s Avonds eten we bij Checkers, een relatief kleine fastfood-keten… maar wat ontzettend lekker! Voor de gangbare fastfood-prijs zijn dit absoluut de beste burgers die we deze vakantie gehad hebben!
’s Avonds duiken we vroeg het bed in… morgen gaat Jessica’s wens in vervulling: zwemmen met dolfijnen!
Seaworld
Door Michiel Veenstra, dinsdag 12 februari 2002 om 19:59
Anderhalf uur. Dat was in het oorspronkelijke schema de tijd ik ons had gegund voor Seaworld. Anderhalf uur, omdat we donderdag in Discovery Cove zouden zitten en dat park – pal naast Seaworld gelegen – anderhalf uur eerder dicht gaat dan Seaworld.
Anderhalf uur om later op terug te kijken als anderhalf uur in de beste coaster die ik ooit had gedaan en in lange tijd doen zou.
Anderhalf uur was dan wel erg kort geweest. Gelukkig liep het allemaal anders…
Een prachtige dag, dat wordt het vandaag. Het kan niet missen! Want na een heerlijk ontbijt krijgen we bij onze coupon voor de wandeling langs de trog van morgenochtend niet twee, maar liefst vier mintsnoepjes. Wheeee!
Langs Seaworld waren we al wat vaker gereden de afgelopen anderhalve week – vanaf International Drive en de Interstate 4 is het dan moeilijk om de aqua-kleurige contouren van achtbaan Kraken te negeren. Hier zijn we voor gewaarschuwd, beneden, veel plezier toegewenst: de grootste en hoogste en snelste van Florida. Floorless. Zeven inversies. En naar het schijnt van een soepelheid – dat we het haast niet gaan geloven!
Het hoeft dan ook niet te worden uitgelegd naar welke attractie we als eerste een sprintje willen trekken vandaag – Kraken!
Goed, even geduld hebben dus. Bij elk park waren we deze vakantie namelijk al geconfronteerd met een grondige rugzakcontrole aan de ingang – 11 september is hier meer dan een datum uit de jaarboeken, het is een wond die nog lang niet genezen is. Elk park heeft tijdelijk twee toegangsrijen voor de poorten: eentje voor mensen zonder bagage (de snelle en korte), maar ook één voor iedereen met rugzak, plastic tas, heuptasjes… Vriendelijke beveiligingsbeambten verzoeken je je tassen zo uit te pakken, zodat ze de bodem kunnen zien. Pas daarna is het doorlopen. Geen halve maatregelen dus, alhoewel Seaworld – zeker in vergelijking met de parken die we al hebben bezocht – wel iets gehalveerd lijkt te hebben: het aantal beveiligingsbeambten. Wat Seaworld dan wel weer verdubbeld heeft, is de leeftijd van deze medewerkers: ze zijn bejaard, ergo: traag.
Er staan dus gigantische rijen die slechts gestaag vooruit komen… en we willen zo graag naar binnen! Normaal als ik richting een pretpark rijdt, kijk ik al binnen een omtrek van 10 kilometer pissed naar elke medeweggebruiker, bang dat ook zij richting het park van mijn keuze gaan. Kinderachtig, ik weet het.
Daar had ik deze vakantie nog geen een keer last van gehad… maar nu is iedereen die eerder dan ons door de turnstiles loopt, een potentieel slachtoffer… want ik zal straks, als we eindelijk langs deze geüniformeerde oma zijn, als een bezetene naar de andere kant van het park rennen… rücksichtslos alles dat voor mijn voeten komt omver lopen… ik sta niet meer voor mezelf in…. IK WIL NAAR KRAKEN!!!!
Na het langste kwarier op Amerikaans grondgebied mogen we dan eindelijk het park in. Het ligt er ongetwijfeld prachtig bij, met heel veel lieve vochtige dieren enzo… maar wij merken het niet… We willen maar één ding… en met alle vastberadenheid van de wereld ben je er heel snel… KRAKEN…!
Onze gebeden zijn verhoord; het is in deze hoek van het park, ondanks de drukte bij de ingang, nog heel erg rustig. Door de schijnende zon is het informatiebordje met de geschatte wachttijd pas te lezen als we vlakbij zijn; 5 minuten. Snel bergen we onze, door de Amerikaanse Federatie van Bejaarde Houders van een Nachtwakerdiploma als ‘veilig’ verklaarde rugzak op in een kluisje.
Hoewel er niemand voor of achter ons de wachtrij inloopt, rennen we. Hijgend zigzaggen we langs de meandering, met een half oog lettend op de muurschilderingen die verhalen over de eeuwenoude legendes rond het zeemonster Kraken. Lezen doen we later wel, denken we in koor. Denken in koor.. we vinden het ter plekke uit.
De vijf minuten wachttijd klopt – voor frontrow. Voor alle overige plaatsen is het meteen instappen. Dan maar het tweede ritje frontrow denken we – wederom – in koor. Na een paar seconden komt het op dat moment enig werkende treintje het station binnen rijden – m’n hart begint sneller te kloppen. Dat doet het altijd als ik me realiseer dat ik het treintje zie waar ik nu in mag, maar dit keer lijkt het heviger dan normaal te kloppen. En dat kan wel kloppen, want het klopt ook.
Ik heb zowaar nog oog voor de mooie wijze waarop het platform onder de bungelende voetjes van de verwaaide passagiers omhoogklapt, maar daarna is het blind vooruit: de comfortabele zitting in van m’n eerste floorless.
Het controleren van de beugels gaat voor m’n gevoel tergend langzaam, maar eindelijk is het dan zover…
De duimen van de medewerkers gaan omhoog.
De grond onder onze voeten klapt weg.
Het treintje duikt de eerste kleine afdaling in, meteen gevolgd door een bocht,
Voor ons: de lifthill.
Sneller dan we voor onze vakantie gewend waren, maar inmiddels wel kennen, gaan we diagonaal de lucht in. Het uitzicht wordt met elke takel adembenemender.
Na een korte rit omhoog neemt het takelgeluid af naarmate een groter gedeelte van trein over het hoogste punt heen hangt.
In een fractie van een seconde weerklinkt de laatste takel, de echo galmt na in een windstil niets. Een geruisloos briesje waait in m’n gezicht, neemt een paar plukjes haar mee omhoog.
We kijken naar beneden, steil naar beneden.
Er is nog tijd voor één instinctieve basisgedachte.
De tyfus.
We vallen. We racen naar beneden, maar gaan meteen weer omhoog, de looping in. Het wagentje moet boven zijn gebleven, want niets wijst erop dat we rijden. Geen schokken, geen geluid. We vliegen.
Langzaam komen de hoge tonen weer terug in m’n oor, alsof ik wakker word uit een korte droom. Schreeuwen. Whoooooooooaaaaaaaaaaaa!!!!!
Ik hoor Jessica naast me schreeuwen dat ze hier in wil wonen. We gaan weer omhoog. We draaien. We duiken. We gaan overal en nergens naar toe en willen dat het nooit meer ophoudt.
Geen enkele beweging lijkt geforceerd, het lijkt haast alsof de natuur hier aan het werk is geweest.
We duiken de grond in. Gaan weer omhoog, over de kop. Weer de grond in. En weer. En weer gaan we over de kop. We halen telkens ons eigen geschreeuw in en komen dat van onze voorgangers tegen.
En dan komt het wagentje tot stilstand. Een laatste hellende bocht en we zijn weer terug in het station.
Nog helemaal in extase stappen we uit om meteen weer om te lopen richting de ingang, snel willen we weer… en nogmaals…
Op weg naar de uitgang klampt een verwilderd-gelukkig kijkende Amerikaan ons aan. “Did you ever ride such a smooth coaster?!” Hij wacht ons antwoord niet eens af, maar huppelt blij verder. We snappen hem.
Nou en toen hadden we nog een paar dagen en daarna zijn we weer naar huis gegaan.
Eh…
Dit was dus de essentie. De coaster die alle andere banen die ik hiervoor heb gedaan in een nieuw perspectief plaatst. Kraken is divine. We rijden hem vele malen achter elkaar, zonder het minste spoortje van duizeligheid, hoofdpijn of ander ongemak. Wat een heeeeerlijke baan!
Ook perfectie verveelt, dus na een rit of tien besluiten we het park verder te verkennen. Het liefst willen we meteen in de andere thrillride die Seaworld rijk is, Journey to Atlantis, maar die is wegens een technisch mankement net even gesloten. Verder kijken dan maar.
We komen uit bij een educatieve film over de Manatee, een met uitsterven bedreigd waterdier. Een film vol Amerikaanse zoetigheid over goede en slechte mensen uit de mond van onschuldige kleutertjes.
We rapen ons glazuur weer op en lopen het theater uit… en komen uit bij dolfijnen!
Dit is leuk! Een groot bassin met ik denk wel 20 dolfijnen die regelmatig dicht langs de kant zwemmen, zodat je ze kunt aaien.
Met het bezoek aan Discovery Cove in het vooruitzicht kan een beetje oefenen geen kwaad.. toch? We zoeken een plekje langs de drukke rand, wachtend op de eerste dolfijn-aai. Lang wachten hoeven we niet, want na enkele minuten zwemt er een dolfijn vlak langs ons. Een beetje onwennig strijken we met onze handen in het water, langs zijn huid… we schrikken haast van hoe fijn zo’n beest aanvoelt (dolfijn ja, haha…) Dit is leuk!
Kijk, ik kan heel kort zijn over Seaworld: we hebben de Orka-show met Shamu nog gezien (leuk) en Journey to Atlantis gereden (ook leuk, verrassend einde). Verder zijn we de hele dag niet verder gekomen dan Kraken en de dolfijnen. En ja, we hebben ons meer dan uitstekend vermaakt!
Seaworld is een keurig onderhouden park met voor jong en oud wel iets interessants of leuks. Waaronder de meest bijzondere dieren ter wereld en de beste coaster die we ooit hebben gedaan.
Als je dat een hele dag mag meemaken, dan klaag je toch niet?
Magic Kingdom
Door Michiel Veenstra, maandag 11 februari 2002 om 19:58
Vroeg op vandaag, want Michiel is een blije eikel. Michiel wil bij het opengaan van de poorten het sprookjesrijk van Magic Kingdom binnenhuppelen.
Dus op nog nuchterder magen dan gewoonlijk stouwen we vroeger en sneller dan normaal de gebakken aardappels, champignons, worstjes, pancakes met maple syrup, french toast, muffins, watermeloen en toast naar binnen. De toast die je hier krijgt is standaard geroosterd en voorzien van boter. Dat betekent niet dat er iemand met een mesje boter langs je toast is geweest. Nee, dat houdt in dat er iemand een kwart kuipje boter op je warme toast legt die vervolgens tot een gele oliedrab wegsmelt onderin je mandje. Onderin het mandje ligt dan ook – geen grap – vetvrij bakpapier. Heerlijk! Een kleine domper krijgen we wel te verwerken: we krijgen te horen dat in Daytona (een klein uurtje rijden vanaf Orlando) de voorbereidingen beginnen voor de befaamde Daytona Speed Week. Dat houdt in dat alles wat Amerikaans is en van racen houdt deze kant op komt… en graag een pretparkje meepikt in Orlando. Damn, daar gaat m’n hoop op twee weken lang ongekende rust in de parken… hopen dat het meevalt!
Zoals al eerder uitgelegd, ligt het Magic Kingdom midden in het niets – tenzij je in een Disney-hotel verblijft kun je er alleen komen met de monorail of de boot, deze vervoersmiddelen zijn trouwens gratis. Beiden vertrekken vanaf het Ticket and Transportation-center, dat weer aan de parkeerplaatsen voor het Magic Kingdom grenst. En daar houdt vanochtend ook een klein beetje mijn voornemen om bij opening van het park binnen te lopen op: hier wordt namelijk nog niemand doorgelaten tot negen uur… Even voor negenen telt de wachtende massa samen met een castmember hard van tien naar een, waarna de hekken richting de monorail en boot open gaan. Ondanks de grote drukte, hebben we toch redelijk snel een plaatsje in de monorail te pakken, de tweede die vertrekt.
We waren natuurlijk al twee keer eerder het Magic Kingdom in geweest, maar ook vanochtend maakt mijn hart weer kleine sprongetjes als we onder het station van Main Street doorlopen, het park in. Bij de twee eerdere bezoeken hadden we ons beperkt tot Main Street, Tomorrowland en Mickey’s Toontown Fair, dus er viel nog genoeg te ontdekken.
Ondanks de nu al merkbare drukte, zijn er een paar speerpunten waar ik me vandaag op wil richten: in hoofdlijnen zijn dat de attracties die we in Parijs niet hebben, een paar rides die we wel hebben vergelijken en ook eens goed kijken naar wat nu de verschillen zijn tussen beide parken in het algemeen.
Het vergelijkend warenonderzoek wordt met de klok mee uitgevoerd, uiterst links te beginnen in Adventureland. Dat is al een verschil op zich: in Parijs bevindt zich hier Frontierland. De reden van dit verschil is de Amerikaanse uitstraling van zowel Frontierland als Main Street: door deze landen naast elkaar te plaatsen in Parijs, hoopt men de al te Amerikaanse inslag van het park een beetje te groeperen, zodat je er niet om de haverklap mee geconfronteerd wordt.
Adventureland dus. ‘Onze’ versie van dit themadeel is hoofdzakelijk Oosters, overgaand in jungle. In Disneyworld is het Oosterse thema pas onlangs toegevoegd met de komst van de nieuwe Aladdin-attractie. Hier is het jungle wat de klok slaat. De eerste attractie die we doen is een echte Disney-klassieker, de Jungle Cruise. Een tam bootritje langs verouderde animatronics van dieren. De verwachtingen zijn niet hoog gespannen, maar dit is voor mij gewoon een must-do als Disney-freak. Mede door de uiterst droog-komsiche castmember die onze gids is op de cruise wordt het toch nog een bijzonder aangenaam tochtje. De nieuwste aanwinst van Adventureland, Aladdins Flying Carpets Over Agrabah, laten we even voor wat het is. Het is in feite niet meer dan een Dumbo-ripoff, dus dat geloof ik eigenlijk wel.
Omdat een andere Disney-klassieker in Adventureland, The Enchanted Tiki Room, pas om elf uur opent, lopen we door naar een ride waar ik erg benieuwd naar ben: The Pirates of the Caribbean. Vóór deze vakantie was de Parijs-versie van deze darkride m’n favoriete attractie ter wereld, dus ik ben erg benieuwd of het verschil tussen onze versie (bouwjaar: 1992) en deze (bouwjaar: begin jaren zeventig) duidelijk merkbaar is.
Eh… behoorlijk dus! Disney heeft duidelijk niet slechts een kopie in Parijs neergeplant, ook al zijn de scenes die je te zien krijgt niet al te verschillend. Wel is het zo dat de scenes in Parijs een logische verhaallijn lijken te hebben, hier is alles lukraak door elkaar geplaatst. De sfeer die in Parijs zo overweldigend is neergezet, is hier nauwelijks te merken. De rit is zelfs wat saai… je raakt toch snel verwend!
Na de Pirates lopen we (onderbroken door een korte rookpauze van Jessica) door naar Frontierland, op weg naar een attractie waar ik echt ontzettend naar uitkijk: Splash Mountain. Deze log flume is net geopend na een maand lang refurbishment, dus ik verwacht een grote drukte, zeker omdat het heerlijk zonnig weer is. Dat lijkt gelukkig (nu nog) mee te vallen, dus na een klein kwartiertje wachten nemen we plaats in deze topper.
Wat een absolute top-attractie is dit zeg! Prachtige tafereeltjes binnen met alvast wat kleine drops en een absolute top-drop aan het einde, die helemaal intens is als je vooraan zit. Ik hoop nog vuriger dan voorheen dat de roddels over de komst van deze ride naar Parijs snel waar worden! Echt nat wordt je niet hier (tenminste: naar Orlando-maatstaven). Bij het verlaten van Splash Mountain halen we snel een Fastpass voor een tweede ritje om vervolgens naar een andere populaire mountain te lopen: Big Thunder Mountain. Vergelijkingswaar, inderdaad!
Het grootste verschil met ‘onze’ BTM is de prachtige ligging die we in Parijs hebben: midden in het water. Hier ligt de rode rotspartij ‘gewoon’ op land. We zijn redelijk snel door de wachtrij. Langzaam takelt het treintje omhoog voor de eerste drop…. Een tamme. Hij zal straks wel echt loos gaan, denken we. Nog een drop…. Handjes in de lucht en… wheeeeee….. eer een tamme drop. En zo blijft het. Wat een ongelooflijk saaie ride is dit, sorry dat ik het zeg! Het circustreintje in Parijs is volgens mij nog opwindender. Nee, ook wat Big Thunder Mountain betreft zijn we in Parijs gezegend!
Verder lopend door Frontierland – volgens mij hier een tikkie ruimer opgezet – lopen we nog even naar binnen naar weer zo’n Disney-klassieker, waarvan de komst naar Parijs al een poosje rond gonst in het roddelcircuit: The Country Bear Jamboree. Voor zo’n oudje best leuk. Ik snap ook ineens waar de Kikker-show en die apen-attractie in Hellendoorn op zijn gebaseerd…
En dan is het weer vergelijken geblazen… in de verte doemt namelijk het Haunted Mansion al op, bij ons bekend als Phantom Manor. Beide gebouwen zijn sowieso qua uiterlijk niet te vergelijken: in Parijs hebben we het huis uit de Hitchcock-film Psycho, hier is het griezelen geblazen in een oud Victoriaans landhuis. Dat is dan weer geheel in stijl met het kleine themalandje waar we hier zijn: Liberty Square. Hier is het Amerikaans patriottisme wat de klok slaat. Onder andere The President’s Hall bevindt zich hier en je hoort ook de godganse dag deuntjes als Yankee Doodle.
The Haunted Mansion is hier vooral een stuk minder eng, valt me op. Voordeel is wel dat de inleiding tenminste te verstaan is (Engels, niet Frans!), maar verder… Parijs wint weer!
Inmiddels is het al goed druk geworden in het park, maar om eerlijk te zijn… het stoort me niet echt! De sfeer van het Magic Kingdom is voor mij genoeg om blij te zijn. Bovendien is m’n wish-list voor vandaag niet zo lang meer… De drukte biedt trouwens ook een attractie op zich… mensen kijken… Amerikaanse mensen kijken…. Altijd lachen! Als je zo’n massa Amerikanen bij elkaar ziet, ontdek je al snel een paar culturele wetmatigheden. Zo valt de aanwezigheid van de vele Daytona-gangers slechts te missen als… eh… valt niet te missen, eigenlijk. Extreem goed gevulde bomberjacks en t-shirts met vervaarlijk uitziende automerk-emblemen, vaak afgemaakt met een volle baard en bandana erboven… niet de doorsnee Disney-bezoeker, zeg maar. En wat ons al vaker opviel deze vakantie, zien we vandaag echt overal; de nieuwste trend voor jonge Amerikaanse gezinnen, dus ongetwijfeld binnen een jaar ook hier een vertrouwd gezicht in het straatbeeld: walkie talkies. Pa gaat met zoontje het park in, ma neemt dochterlief mee. En dan maar contact zoeken met elkaar over de walktie talkie. Ook gezien: loslopende kids waarvan de ouders op een terrasje zitten en om de zoveel minuten controleren of hun kroost nog niet is aangevallen door een boosaardig character. Rare jongens, die Amerikanen….
Na het tweede ritje in Splash Mountain lopen we via de hub naar Fantasyland.
Hier bemerken we de drukte pas echt goed… we halen een Fastpass voor de extreem populaire Pooh-ride en lopen rustig een beetje langs rides die we vandaag niet meer zullen doen. Geen drama, hier geloof ik het wel. Voor iedereen die meeschrijft: Fantasyland in Parijs is zonder twijfel mooier, lieflijker.
We vereren Mickey’s Toontown Fair met een bezoekje, waar we op de trein stappen voor een rondje park.
Het loopt na onze treinreis al aardig tegen half drie, dus Main Street maakt zich op voor op de parade – die ook in helemaal in het teken zal staan van 100 Years of Magic. Wij vinden een prachtplekje voor het kasteel, waar we onder het genot van een koel ijsje in de zon wachten op wat komen gaat. Wat kan ik zeggen… Disneyparades zijn gewoon top!
Na de parade kunnen we met onze Fastpass terecht in de Pooh-ride. Deze is leuk, maar niet echt denderend. Vooral de wachtruimte vind ik niet echt Disney-waardig…
Nee, dan beleef ik heel wat meer plezier aan een attractie in Tomorrowland die nog gedaan moet worden: The ExtraTERRORestrial Alien Encounter. Hier nauwelijks wachtrijen… veel bezoekers weten waarschijnlijk al dat niet iedereen tegen deze zenuwslopende show bestand is. Jessica weet ook van niets, maar laat zich gewillig overhalen… hehehe….
Ik wil niemands lol verpesten, dus ik ga niet zeggen wat er gebeurt… maar dit is absoluut de meest enge attractie die ik ooit heb gedaan… Kleine kinderen verlaten met trauma’s het theater, stoere vaders beweren van niet maar verbloemen hun paniek met een stoicijnse glimlach, mijn linkeroor is nog doof van Jessica’s gegil…. Topklasse!
We doen nog een tweede rondje park, waarbij we dit keer ook de Enchanted Tikiroom bezoeken. Een oudje uit de Disney-stal, die hier onlangs is opgefrist met nieuwe muziek en de aanwezigheid van twee recente Disneyhelden, Iago en Zazou. Boven mijn verwachtingen leuke show!
We hebben het gevoel dat we redelijk vroeg het park verlaten, maar ongemerkt loopt het toch al tegen zessen. In de monorail die ons terugbrengt naar Parking Lot Goofy 64 (of zoiets dan… klinkt wel bekend in ieder geval) maak ik de slotconclusie van vandaag (Jerry Springer, eat your heart out!)…
Het Magic Kingdom heeft een paar attracties waar we in Parijs absoluut jaloers op kunnen zijn, zoals Splash Mountain, The Alien Encounter en ook de vermakelijke Buzz Lightyear shoot-em-up. Maar hoe je het ook wendt of keert, het Magic Kingdom in Orlando is 21 jaar ouder dan ‘ons’ park. En dat merk je. Niet alleen in modernere techniek in attracties als The Pirates en natuurlijk Space Mountain, maar ook in de aankleding. Alhoewel elke Disney-freak volgens mij ooit eens het witte kasteel met de blauwe daken gezien moet hebben op een pelgrimtocht naar het Mekka Mouse, mogen we echt heel erg blij zijn met het prachtige park in Marne-La-Vallee. Hul blij!
’s Avonds maken we nog een ingrijpende beslissing: we gooien het schema om. In eerste instantie zouden we dinsdag naar Universal gaan, woensdag een best-of-dag houden, donderdag Discovery Cove en vrijdagochtend nog een best of. Omdat we Universal al bijna helemaal gezien hebben, gaan we morgen naar Seaworld. Woensdag is dan voor een tweede bezoek aan Islands of Adventure weggelegd, vrijdag voor een laatste rondje Disney.
Morgen dus de beste coaster ter wereld, als ik de verhalen geloven mag…. Mij benieuwen!
Miami Beach & Disney Quest
Door Michiel Veenstra, zondag 10 februari 2002 om 19:56
Alle goede plannen die we voor vandaag hebben gemaakt – kunstfestival? Everglades? Winkelen? Seaquarium? – verdwijnen als hier zelden geziene sneeuw voor de vandaag eveneens nergens te bekennen zon. We rijden lekker vroeg terug richting Orlando, onderweg eten we wel een ontbijtje.
Dit keer rijden we via de snelle weg terug: de I95, overgaand in de Florida Turnpike.
We komen iets ten noorden van Miami nog langs een klein familieparkje met een grote Woodie, maar we vinden bijna 6 dollar de man voor een enkel ritje een beetje te gortig, dus na een foto genomen te hebben rijden we vrolijk verder. ‘Step on the gas, step on the gas’…
Dat het ook vandaag nog niet helemaal op en top zomerweer is, merken we genadeloos goed als we halverwege de turnpike zitten: twee ongekende hoosbuien treffen we op ons pad, die het rijden tijdelijk een stukkie moeilijker maken. Om ons heen zien we al wat kleine ongelukjes, maar wij komen er zonder problemen doorheen. Komt de ervaring met regen die je als Nederlander hebt toch maar mooi even van pas, haha!
Terugkomen in Orlando voelt als thuiskomen: we vallen de receptioniste in ‘ons’ hotel bijna snikkend in de armen… okee, dat is een leugen. Maar we zijn wel weer als een kind zo blij tussen alle reclameborden en dikke gezinnen.
’s Middags winkelen we wat, we komen ondermeer in een Flea Market terecht waar we originele, gloednieuwe Levi’s kopen voor 20 dollar per paar.
Na een kippige maaltijd in Kentucky’s Fried Chicken rijden we weer richting Downtown Disney, dit keer voor DisneyQuest.
DisneyQuest is een grote speelhal, maar dan op de Disney-manier: veel toffe interactieve attracties, bewegingssimulators, virtual reality.. maar ook veel, heel veel gratis arcade-games. Toegang tot DisneyQuest zit inbegrepen bij onze Fun in the Sun-pas (ECHT value for money), we vermaken ons opperbest.
De lol begint al bij binnenkomst: de lift die je naar het verdeelpunt brengt – ik ga het niet verklappen, maar verwacht een leuke Disney-verrassing!
We doen veel dingen vanavond; zo vliegen we gewapend met virtual reality-helmen op zwevende tapijten over Agrabah. Erg leuk is ook de Jungle Cruise. Hiervoor neem je plaats in een echt rubber bootje voor een groot scherm, waarop je wilde rit wordt geprojecteerd. Je roeit je armen helemaal lam terwijl de boot meebeweegt en je echt nattigheid voelt bij elke waterval die je tegenkomt. In een klein klasje leren we van een animator hoe we Donald Duck moeten tekenen en we surfen wat rond op het Internet in het Wonderland Cafe. Een andere leuke attractie, Virtual Space Mountain, laten we door de grote drukte links liggen. Wel jammer: hier kun je je eigen achtbaan ontwerpen en deze vervolgens in een simulator berijden…
Hoogtepuntje echter is Buzz Lightyears Astroblaster: dit is nog het best te omschrijven als botsautootjes met een kanon. Je gaat met z’n tweeën in een volledig overdekt en afgesloten wagentje: één persoon stuurt, de ander bedient het kanon. Door over losliggende ballen te rijden, zuig je deze je wagentje in. De schutter moet deze dan afvuren op de andere wagentjes. Als je geraakt wordt op een van de aangegeven plekken op je wagen, begint deze als een dolle rond te tollen.
Wij waren meer aan het draaien dan rijden, maar dat was misschien ook wel net zo leuk…. Erg leuke attractie!
Met vierkante oogjes na een avond lang digitaal vermaak keren we terug in onze kamer – morgen wacht het Magic Kingdom!
Miami Beach
Door Michiel Veenstra, zaterdag 9 februari 2002 om 19:55
De dag begint ontheemd – we worden pas rond negen uur wakker en realiseren ons als bij donderslag dat er in Miami Beach veel zit, maar geen Ponderosa’s. Damn, dit wordt een zware!
Als we de gordijnen van onze kersverse hotelkamer openslaan (lekker hard) zien we tot onze teleurstelling dat de weerberichten het voor vandaag bij het rechte eind hadden: zwaar bewolkt en spatjes regen. Onze hoop om in deze vakantie eens heerlijk decadent de strandhanddoek uit te kunnen slaan op South Beach vervliegt…
Maar niet getreurd, er wacht een belangrijke missie: op zoek naar een ontbijt! We besluiten met een flinke wandeling onze honger even flink op te rekken: we lopen in zuidelijke richting, naar het befaamde Art Deco-district.
We wandelen via de befaamde boardwalk langs het strand van Miami Beach naar de boulevards van South Beach. Onderweg worden we bijna om de minuut omver gelopen door hordes joggers – Amerikanen die aan conditie doen???
Jaja, sommigen wel! Hier in Miami komt immers de (wannabe) jetset van Amerika, hier draait het om zien en gezien worden. En alhoewel je volgens mijn bescheiden mening eerder gezien wordt als je lichaam de omvang heeft van een olietanker, is trainen en slank zijn hier het devies.
In South Beach aangekomen, verruilen we snel de boardwalk en het uitzicht op het witte strand en azuurblauwe zee voor de hectiek en het opvallende design van het Art Deco-district. Ook hier valt op hoe anders het hier is dan in Orlando – hier geen gezapige occasions, maar superstretch limousines en cabrio’s sieren het straatbeeld. Het mooie straatbeeld, might I add!
We zien tafereeltjes die we tot voor kort alleen uit films kennen – en Miami Vice natuurlijk! Erg stoer, maar het is jammer dat het zonnetje er niet bij schijnt… dat zou toch net wat meer aan de sfeer hebben bijgedragen…
Verdriet is er om weggedronken te worden, dus bestellen we een koffie bij ons overheerlijke broodje.
Terwijl we, gezeten op een muurtje dat boulevard van strand scheidt ons ontbijt kennis laten maken met de wondere wereld die spijsvertering heet, genieten we volop van alles wat zich aan onze ogen voorbijtrekt. Mensen kijken blijft een leuke sport, zeker in dit toch wat mondaine oord…
De dag verstrijkt lekker loom.. we wandelen vrolijk rustig door Miami. Ongemerkt zijn de afgelopen dagen vol themeparks en geweldige nieuwe indrukken ons niet in de koude kleren gaan zitten (want het is best frisjes vandaag), dus vinden we dit eigenlijk best lekker relaxed. No worries, no hurries.
We komen nog een boekenwinkel tegen die bijklust als cybercafe – tijd om na een week weer eens wat mail te checken! Als we de winkel na een half uur digitaal bijkletsen verlaten, begint het ineens keihard te regenen: dus dit is nou zo’n befaamde Florida-regenbui… Hoosbui zeg maar!
We schuilen bij een McDonald’s (haha… we vinden altijd wel een smoes!) en als het weer wat opklaart, vervolgen we onze wandeling. In McDonalds worden we door een aardige dame nog aangeraden om morgen een kijkje te nemen bij het kunstfestival dat morgen gehouden wordt in Miami Beach – een tip die we onthouden.
Ongemerkt verstrijkt de tijd en op een gegeven moment bemerken we ineens dat we al bijna acht uur aan het voortstruinen zijn. Tijd om langzaamaan eens terug te lopen naar het hotel, waar we ons kunnen opfrissen voor het avondprogramma (lees: fastfood).
De maaltijd van de avond wordt genuttigd bij Denny’s, een fastfood die meer pretendeert te zijn – je wordt zowaar aan tafel bediend. Althans, dat is de bedoeling. Ons advies aan Denny’s: stick to counterservice.
Onze ober doet in zijn eentje het hele restaurant, voorwaar een hele prestatie voor een zeventigjarige. Gelukkig is het menneke heel sympathiek en hij zet ons lekker voedsel voor, dus klagen is er niet bij. Mede door het uitgebreide verontschuldigen door ons gastheertje is het al behoorlijk laat als we Denny’s verlaten: een uur of negen. We kijken elkaar met een half oog aan en weten genoeg: we geven ook vanavond lekker toe aan de vermoeidheid. We gaan niet tot in de kleine uurtjes stappen, maar op ons bed met een zak chips tv kijken, na eerst een lekker warm bad genomen te hebben.
Jessica houdt het nog vol om de openingsceremonie van de Olympische Spelen te kijken, ik lig dan al vredig te tandenknarsen.
Kennedy Space Centre & Miami
Door Michiel Veenstra, vrijdag 8 februari 2002 om 19:54
Je zou er toch ontwenningsverschijnselen van krijgen… we gaan met ingang van vandaag cold turkey: drie dagen geen themeparks! Slik… om het onszelf niet al te zwaar te maken beginnen we dag natuurlijk wel met de schijf van vijf (vijf keer vet eten opscheppen op een keramieken schijf, also known as bord): Bedienende Bonnie en haar kookgrage vriendjes bij Ponderosa’s.
De reden van deze drie dagen durende Tantaluskwelling? We gaan naar Miami! Miami Beach om precies te zijn. Hoe leuk themeparks ook zijn (duh), het leek toch ook een beetje freaky om voor het eerst in je leven naar Amerika te gaan en je tijd alleen maar in pretparken door te brengen…
Miami Beach dus. Een rit van ruim 350 kilometer – als je hem rechtstreeks rijdt. Dat doen we niet, want we willen eigenlijk ook wel wat zien van Kennedy Space Center, op ongeveer een uurtje rijden ten oosten van Orlando. Vlak daar weer bij ligt ook Daytona Beach, maar ons voornemen om ook daar een kijkje te gaan nemen wordt resoluut verworpen als we horen dat het daar stervensdruk zal zijn in verband met de op handen zijnde Daytona Speed Week. Een evenement waar we volgende week nog wel wat van de gevolgen zullen merken – maar daarover later meer (hoeoeoe… spannend he).
Kennedy space center dus. Overredend argument voor een bezoek aan deze wereldberoemde plek is de gratis toegang, die zit inbegrepen bij onze Fun in the Sun-pas. Wij Hollanders zijn gek op gratis! Onderweg naar deze attractie in it’s own right kijken we onze ogen uit bij het passeren van zoveel dingen die we al duizenden keren hebben gezien op tv en in films, en nu gewoon in real life! Trailer parks, grote terreinen vol occasions onder wapperende gekleurde vlaggetjes, roadsigns met in plakletters aangebrachte aansporingen als ‘Pray for America’, kartonnen bordjes met aankondigingen van garage sales… het is heel bizar om al die dingen die je normaal gesproken koppelt aan fictie (omdat ze te zien zijn in films), non-fictief blijken te zijn. Het aandoen van het dorpje Christmas – met zelfs in het stralende februari-zonnetje nog volop plastic kerstbomen en sneeuwpoppen in de voortuinen – helpt ons niet echt om weer wat realiteitszin op te bouwen.
Het Kennedy Space Center Visitors Complex ligt midden in een groot natuurreservaat op een soort van schiereiland. We kijken onze ogen uit als we om de haverklap grote adelaars met een enorme spanwijdte hoog in de lucht zien cirkelen.
Bij het naderen van de toegangspoort sporen witte borden ons aan om te luisteren naar de AM-band van onze radio – we geloven onze oren niet: het ruimtecomplex heeft een eigen radiostation voor het uitzenden van bezoekersinformatie!
Wat we te zien krijgen in het Visitors complex is misschien niet ieders idee van een thrill, maar wel reuze indrukwekkend. We werpen een blik op een lanceerplatform waar de nieuwste Columbia-shuttle ingepakt staat te wachten op lancering, verbazen ons over de grootte van de voertuigen waarmee shuttles heen en weer worden gereden, wijzen verrukt naar wilde alligators en voelen ons ineens heeeeel erg nietig als we onder een heuse Apollo doorlopen. Je weet onbewust wel dat die krengen groot zijn, maar hier kunnen we alleen even heel stil met open mond naar kijken. Zo groot, zo onvoorstelbaar… de genialiteit van de mensen die dit hebben weten te creëren…. Wow!
Rond een uur of twee zijn we uitgekeken en gaan we zuidwaarts – richting Miami Beach. We nemen deze heenweg niet de snelste weg – Interstate 95 – maar de daaraan bijna geheel parallel lopende US Highway 1, om vooral zo veel mogelijk te zien van alle dorpen en steden die we zullen passeren.
Het rijden in Amerika is voor ons – okee, Jessica dan – ik heb geen rijbewijs….! – inmiddels al de gewoonste zaak ter wereld. Jes is volledig gewend aan haar automaatje en ook de regels en wegen lijken nauwelijks nog geheimen te herbergen. Het valt eigenlijk vooral op hoe makkelijk het hier allemaal gaat. Rij je verkeerd, dan maak je gewoon een u-turn, overal staat aangegeven hoe hard je rijden mag – of liever gezegd langzaam, want de hoogste toegestane snelheid die we gezien hebben is 75 mijl per uur, zo’n 120 kilometer uur, maar op de meeste plekken houdt het met 60 mijl (96 km) echt op -, verkeerslichten hangen – endat is echt heel makkelijk - aan de overkant van de straat, zowel links als rechts inhalen mag en kan zonder probleem.
Het rijden langs de Highway 1 is leuk, maar duurt wel lang. Het laatste stukje pakken we de Interstate, waar het dan net spitsuur is. Maar goed, in de file staan bij Fort Lauderdale is natuurlijk wel net ff een stukkie leuker dan in de file staan bij Badhoevedorp, om maar wat te noemen. Ons humeur is niet stuk te krijgen, zeker niet als we wegens het verlies van O Rock 105.9 (die is hier niet ontvangen) langs de typische party-zenders van Miami komen. Eentje is echt heel leuk – een rapstation waar ook de jocks op een opzwepende breakbeat al rappend hun aankondigen doen. Helemaal hilarisch wordt het als ze luisteraars in de uitzending halen die meerappen. “Say step on the gas, step on the gas!” Je moet het horen om te geloven!
Als we Miami Beach inrijden via Ocean Drive, is het al donker. In kleine lampjes ingepakte palmbomen staan rustig met hun grote groene balderen te ruisen in het zeebriesje aan weerszijden van de weg, terwijl neon-reclames – voor Amerikaanse begrippen uiterst subtiel – de weg wijzen naar malls, restaurants en exclusieve clubs. Na een korte zoektocht vinden we ons uiterst luxueuze hotel – met bellboy en valet parking – way cool! Prettig ook dat die 18-jarige Spaans sprekende portier onze koffers naar boven brengt, ons ontbreekt het aan puf voor een dergelijke inspanning.
The Howard Johnson Caribbean Plaza Inn - hier zullen we de komende twee dagen slapen – onmiddellijk te beginnen met nu, want moe zijn we wel…
Islands of Adventure & Universal Studio's
Door Michiel Veenstra, donderdag 7 februari 2002 om 19:53
Na 3 dagen Disney, wordt het hoog tijd voor een nieuwe ervaring – een park dat naar het schijnt veel anderen doet verbleken, zowel qua rides als theming: Islands of Adventure. Deze nog geen drie jaar oude nieuwe toevoeging aan het Universal Studios-complex bevat ondermeer de volgens velen beste attractie ter wereld: The Amazing Adventures of Spiderman.
Nieuwsgierig naar wat ons te wachten staat staan we vandaag dan ook vroeg op: het park ligt toch zeker 10 minuutjes verder rijden dan de Disney-parken en we merken inmiddels al wel dat onze bezoekjes aan Ponderosa steeds meer tijd in beslag nemen – ik heb namelijk ontdekt hoe de ijsmachine werkt!
Mooi op tijd uitgebuikt stappen we in onze auto. Jessica heeft dat wel aardig onder de knie, maar ik kom vaak niet verder dan ‘een grijze met een antenne rechtsachter’. Als hulpmiddel heb ik daarom deze foto gemaakt:
Het werkt als een tierelier en dus rijden we keurig om kwart voor negen de grote parkeergarage van Universal binnen. De lange, van lopende banden voorziene weg naar Citywalk (het uitgaanscentrum van Universal van waaruit je naar keuze Islands of Adventures of Universal Studios binnen kunt gaan) wordt opgevrolijkt met harde feestmuziek. En dat werkt: als ineens de begintonen van Neerlands trots in lang vervlogen dagen Alice Deejay te horen zijn, kan voor ons de dag niet meer stuk, ook al kijken we aan tegen niet al te best weer: fris en kans op buien…
Maar wat maakt het allemaal uit – we zijn in Islands of Adventure! Jarenlang bekeken foto’s van het Internet komen voor onze ogen tot leven: wat een prachtig park is dit! De mainstreet, Port of Entry, is werkelijk wonderschoon. Totaal niet te vergelijken met een mainstreet a la Disney, maar dat is eigenlijk wel net zo leuk en pleit natuurlijk ook voor dit park, dat ze niet een standaard ontwerp gebruiken.
Maar wat er om de linkerhoek aan het einde van de Port of Entry wacht, is natuurlijk ook niet vervelend te noemen: Superhero Island, het eerste van de vijf themagebieden die dit park rijk is. Harde rock- en rapmuziek zorgen voor een oprecht stoere sfeer in dit parkdeel. Dat wordt ondersteund door de aanwezigheid van een stoere coaster: The Incredible Hulk. Deze gifgroene baan is voor mij al een paar jaar het schoolvoorbeeld van hoe een sexy achtbaan er uit ziet: mooie, lange, sierlijke halen. Dat de baan niet meer zo soepel schijnt te zijn maakt me niet uit – dat hadden we immers ook gehoord van Kumba!
Snel stoppen we onze rugzak in een gratis locker en we lopen de bijna lege wachtruimte in. De rit begint overweldigend: een echt snelle lancering, gevolgd door een toffe inversie. Maar daarna…. Is de baan toch een klein beetje saai… sorry! Omdat het zo rustig is rijden we nog een paar keer op andere plaatsen – want laten we eerlijk zijn: The Hulk is natuurlijk ook ver van klote! – maar snel vervolgen we daarna onze rondreis.
Want iets naast The Hulk bevindt zich de attractie waar ik erg benieuwd naar ben: Spiderman, een combinatie tussen darkride, 3D-film en special effects. Ik zal niets verklappen over hoe de rit verloopt, maar dit is inderdaad subliem! Met veel genoegen doen we de rit snel een tweede keer en enhousiast weet ik zeker dat DIT de beste attractie ter wereld is. De twijfels zouden later pas weer komen…
Na Super Hero Island volgt al snel het tweede land van Islands of Adventures, Toon Lagoon. Erg vrolijk, bont en fleurig en bovendien vol leuke photo opportunities!
Toon Lagoon kent twee attracties, beide waterrides: Dudley Dorights Ripsaw Falls en Popeye & Bluto’s Bilge-Rat Barges. Met nog steeds geen zonnetje aan de hemel en de (klets-)natte herinneringen aan de Kali River Rapids en de Congo River Rapids in het hoofd, besluit Jessica even te passen. Ik ben echter vastberaden om Popeye te doen, dus stoutmoedig (of toch gewoon dom?) loop ik de op een handjevol mensen na lege wachtrij binnen. Al bij het instappen in het bootje krijg ik het enge gevoel dat ik iets stoms aan het doen ben (story of my life, maar echt wennen doet t niet he): de zittingen zijn nog kletsnat van de vorige keer…
Ik laat me echter niet van de wijs brengen door wat spatjes water – wat denk je nou! Dom dom dom… de Popeye ride is echt bijzonder vermakelijk: hij duurt lang, is prachtig gethemed en bevat een paar verrassende elementen… maar tevens is dit met afstand – en dan bedoel ik een lange afstand, niet zo’n afstandje waarvan je denkt ‘goh kijk nou, een afstand’, nee, echt een afstand waarbij je eerst drie keer moet kijken voor je uberhaupt ziet dat het een afstand is en niet gewoon een oneindig niets – de natste attractie die ik ooit heb gedaan!
Complete vloedgolven enteren ons bootje, stortbuien koud water blijven van alle kanten op ons neerkomen… klets- maar dan ook kletsnat tot op m’n ondergoed verlaat ik de attractie… de zon is inmiddels helemaal verdwenen, dus opdrogen zie ik voorlopig ook niet meer gebeuren…
Omdat ik nu toch al tot op het bot doorweekt ben (ik mag graag wat dramatiseren) wil ik nu ook meteen maar Dudley Doright Ripsaw Falls doen – ik zou het verschil in vochtigheidsgraad niet eens merken… ook kleding kent nu eenmaal een maximum aan absorptievermogen… toch? Maar dat is een tegenvaller: DDRS is gesloten wegens onderhoud en gaat pas op onze vertrekdag weer open… bummer! Maar stiekem nu ook wel even fijn.
Ik wil nu gewoon lekker tegen een warme dino aankruipen, dus we vervolgen onze weg richting het derde themagebied, Jurassic Park.
Dit parkdeel staat helemaal in het teken van – hoe kan het ook anders – Star Wars.
Gotcha.
Dino’s dus. Zelfs Jessica – die nu al jarenlang stelselmatig weigert om naar mijn Jurassic Park video te kijken – ziet dat de aankleding perfect uit de film is overgenomen. Ik beschuldig haar van stiekem naar de video kijken als ik niet thuis ben en ben het met haar eens.
Wat een top-theming hier zeg, petje af! We hebben lol in de Jurassic Park River Ride en helemaal in de Pteranodon Flyers – een kleine flying coaster die eigenlijk alleen voor kids bedoeld is, maar omdat het vandaag zo rustig is worden we ook toegelaten – echt een leuke ride! Mocht je er ooit op een drukke dag zijn, leer dan op je knieën lopen, want dit is best grappig.
Na Jurassic Park komen we in het volgende, ook prachtig aangeklede thema: The Lost Continent. Thuis van twee middeleeuwse, afgrijselijke monsters die stiekem gewoon achtbaan zijn. Nou ja, gewoon…. Van verre is de kluwen van rood en blauw staal al te zien: hier vechten Fire en Ice, de Dueling Dragons, hun eindeloze strijd op leven en dood. Klinkt stoer? Is het ook!
Wie het strijdperk wil betreden, moet via een kronkelig paadje richting een oude vervallen ruïne, terwijl onderweg allerlei proclamaties je waarschuwen voor het naderend onheil. Waarlijk avonturiers die we zijn laten we deze waarschuwingen links liggen en betreden we duistere ruïne. Een schier oneindig lijkende gang leidt ons langs betoverde glas-in-loodramen, bevroren ridders, spookgeluiden, zwartgeblakerde muren en stapels skeletten en doodshoofden. De gang gaat maar door, tot we een donkere stem horen zeggen dat we nu geen kant meer op kunnen: we moeten kiezen welke draak we willen berijden: Fire of Ice.
Eh… dat wil zeggen… de keus wordt al voor ons gemaakt, want Fire rijdt even niet. Vlak voor ons is iemand flink onwel geworden en heeft Fire proberen te blussen met verteerd voedsel. Noodgedwongen stappen we dus in Ice. Een heerlijk baantje, maar wel jammer dat we nu het Dueling-effect niet beleven… dat wordt dus snel nog een paar keer rijden, gelukkig doet het opgetrommelde legertje schoonmakers vakkundig haar werk. In een heerlijk naar bloemetjes ruikende Fire beleven we voor het eerst hoe het is om tot drie keer toe bijna tegen elkaar op te botsen… geweldig! Om onze bijdrage te doen aan de eeuwige discussie welke baan beter is: we gaan voor Ice, alhoewel Fire een stukje heerlijke airtime kent als je over Ice heenschiet.
Als laatste te verkennen land wacht Seuss Landing op ons, gemodelleerd naar de in Amerika beroemde kinderboeken. Het is inmiddels al best hard gaan regenen, dus we lopen in een rechte lijn door naar de overdekte darkride Cat in the Hat. Erg leuk! Als we weer buiten komen, plenst het. Snel rennen we naar de Port of Entry voor onze dagelijkse lunch: een lekker zoet stuk pastry met een flinke sloot koffie, in dit geval in The Croissant Moon. Ook al doe je in dit land erg lang over een kop koffie (meer een emmer namelijk), als we helemaal zijn uitgedronken, regent het nog steeds. Snel rennen we naar de overkant om de grote giftshop eens nader te inspecteren. We twijfelen over de aanschaf van een poncho.. niet duur en zeker praktisch, maar eigenlijk willen we veel liever een Disney-poncho kopen… dan maar nat worden hoor. We kopen maandag wel een poncho in Magic Kingdom, ook al schijnt de zon dan volop. Lekker puh.
Met die harde regen lijkt een ritje in een achtbaan niet echt aanlokkelijk. We besluiten daarom richting buurpark Universal Studios te lopen (eh.. rennen, het regent nog), aangezien daar veel overdekte attracties zijn.
We vermaken ons uitstekend in dit park. Men in Black is leuker dan verwacht, Back to the Future schokkerig en best pijnlijk, maar zeker voor zijn tijd een toppertje! ET Adventure is behoorlijk verouderd, maar we kijken onze ogen uit in het San Francisco-gedeelte: wat een aankleding, geweldig! We doen ook nog The Funtastic World of Hanna-Barbara, Alfred Hitchcock en het geinige Kongfrontation als de dag er zo’n beetje op zit. De overige attracties die we hier nog willen doen – waaronder Terminator 2:3D – bewaren we voor ons volgende bezoek – volgens het schema wordt dat dinsdag.
We eten nog een teleurstellende lasagne en een matige spaghetti in het Italiaanse restaurant in City Walk en gaan dan weer richting hotel. In eerste instantie willen we eigenlijk nog gaan stappen in Downtown Disney – 80’s avond in de 70’s club – echt!), maar we trekken het echt niet meer. Doodmoe vallen we in slaap.
MGM & Epcot
Door Michiel Veenstra, woensdag 6 februari 2002 om 19:49
Te midden van, maar ook deel uitmakend van de voorpret die je beleeft aan een reis als deze, maak je een schema. Wat je welke dag gaat doen. Zo zouden wij op de woensdag voor het eerst naar Disney’s MGM-studio gaan.
Die woensdagochtend reden we voor de derde keer onder de mintgroene toegangspoort… en nu voor the real thing! Want al op de 1e dag was het onmogelijk om NIET het boven de bomen uitstekende gevaarte te zien dat de Tower of Terror heet… We hoeven na binnenkomst in het park dan ook niet lang na te denken over onze wandelrichting… rechtsaf, richting de twee belangrijkste attracties in dit deel van Disney World: de Twilight Zone Tower of Terror en de Rock ’n Rollercoaster.
Pleasure (en in dit geval ook een beetje kriebel) delayers als we zijn, wachten we nog even met inchecken in het Hollywood Tower Hotel, eerst lopen we onder de grote gitaar door die de ingang van de Rock n Rollercoaster siert. De kleine wachtrij voor ons lost binnen no time op, waarna we kunnen beginnen aan datgene waardoor deze attractie zo ver boven haar Nederlandse Six Flags-zus Superman The Ride uittorent: the Disney touch…
We zijn op bezoek bij platenmaatschappij G-Force Records. Gouden platen en andere rockmemorabilia sieren de wanden van de gang die ons naar de volgende wachtruimte leidt. Hier klinkt vanachter gesloten studiodeuren de soundcheck van verschillende bands die druk bezig zijn met hun plaatopnames. Eén van de studio opent haar deuren: hier zijn de leden van Aerosmith druk bezig met het afmixen van hun hit Walk This Way. Net als ze ons goed en wel in de gaten hebben en ons begroeten, worden ze door hun manager weggeroepen omdat hun concert in downtown Hollywood op het punt staat te beginnen. Ze volgen gewillig, maar sympathiek als ze zijn worden wij allemaal uitgenodigd voor backstage passes. De in alle haast opgetrommelde supersnelle superstretch limo wacht buiten om de hoek…
Vandaar uit kun je je de rit wellicht enigszins inbeelden. Prachtige theming, onride muziek van – hoe kan het ook anders – Aerosmith en leuke visuele effecten in deze verder compleet donkere ride maken deze attractie tot alles wat Superman The Ride nooit zal zijn….. vet!
En dan is het zover… zodra je buiten staat hoor je de liftbel al met enige regelmaat ‘ping’ gaan, op de voet gevolgd door het ijselijke gegil van de onfortuinlijke hotelgasten die met lift en al de duisternis in worden gestort… dat willen wij ook!
The Twilight Zone Tower of Terror overtreft mijn stoutste verwachtingen. De theming, de special effects die aan de heerlijke thrills voorafgaan… deze attractie is helemaal af! We rijden hem de hele dag door meerdere keren, we krijgen er gewoon geen genoeg van. Ik weet natuurlijk nog niet wat er deze vakantie voor mooie dingen op stapel staan, maar op dit moment is dit zonder twijfel in mijn ogen de beste ride ter wereld!
Hoewel de MGM Studios niet supergroot zijn qua oppervlakte, zijn er meer dan genoeg leuke dingen te zien en te doen. We genieten van Catastrophe Canyon, Muppet Vision 3D, Sounds Dangerous en de Indiana Jones Stunt Show.
Disney-freak in hart en nieren die ik ben, kan ik mijn hart ook ophalen aan twee bijzondere attracties: een rondleiding door een heuse Disney Animatie-studio, maar vooral de tentoonstelling One Man’s Dream die hier ter gelegenheid van 100 Years of Magic te zien is. Ik vergaap me aan de allereerste maquettes van Main Street, Walt’s originele multiplane camera, de Oscar (plus zeven kleintjes) die hij voor Snow White heeft gekregen, de allereerste experimentele audio-animatronic… de complete biografie van Walt komt voor mijn ogen tot leven. Prachtig!
De tentoonstelling wordt afgesloten met een leuke film over Walt’s levensloop. Bij het verlaten van het gebouw gaan we snel nog even op de foto met Mickey, waarna het tijd is om plaats te nemen voor de parade van vandaag.
Ook deze parade is een onderdeel van de 100 Years of Magic viering, alle limo’s met Disney-sterren worden voorzien van commentaar waarin hun rol in de Disney-geschiedenis uit de doeken wordt gedaan.
Alle attracties hebben we inmiddels gedaan, dus wordt het tijd voor datgene waar niemand aan ontkomt in een Disney-park: The Gift Shop Crusade! Alle winkels in het park struinen we nauwkeurig af, op zoek naar mogelijke aankopen die we aan het eind van de vakantie willen doen. Wat hier trouwens meteen opvalt, is dat één van de redenen waarom EuroDisney’s winst in het begin zoveel lager uitviel – men had gehoopt dat Europeanen net zo koopziek zouden zijn als de Amerikanen – niet uit de duim is gezogen: Amerikanen kopen werkelijk ALLES wat los en vast zit! Werkelijk bijna iedereen, complete gezinnen, wat zeg ik – stambomen! – lopen in splinternieuwe Disney-gear, vers gekocht voor toch best een berg dollars. De hele vakantie hebben we het geen één keer meegemaakt dat we een kind om een speeltje zagen zeuren waarvan de ouders niet toegaven aan het gezeur – als Disney hier eens per jaar een nieuwe lijn kleding lanceert, komt dat domweg omdat de vorige volledig is uitverkocht! Roar volk…
Vol ideeën over hoe we ons budget tot op de laatste cent uit kunnen wonen verlaten we de laatste winkel, om nog een paar keer de lift te nemen… snap u wel…
We zijn zo onderhand uitgekeken in MGM-studios. De algemene indruk is erg positief. Het park heeft sfeer, ziet er goed uit en bevat zeker naar Disney-maatstaven een paar goede thrills. Hier komen we zeker nog een keer terug.
Bij het verlaten van het park nog snel een leuk kiekje en dan voor de tweede keer op naar Epcot. We hebben onze zinnen gezet op een maaltijd in één van de vele internationale keukens in World Showcase, om daarna te genieten van Illuminations: Reflections of earth, de show waarmee Epcot dagelijks eindigt.
Op weg naar Japan (want we wisten natuurlijk allang wat we wilden eten) lopen we tegen Tapestry of dreams aan – de 100 Years of Magic parade van Epcot. Van tevoren hadden we hier het minst van verwacht, maar we genieten met volle teugen van het haast kunstzinnige schouwspel dat aan ons voorbijtrekt. Prachtig!
De sushi, rijst, vlees- en visspiesjes smaken voortreffelijk! Ik mis niet eens m’n Dr. Pepper. Wat wel opvalt is hoe ontzettend sfeervol World showcase ’s avonds is! De vele lichtjes, etensgeuren en straatartiesten brengen dit parkdeel echt tot leven.
Illuminations is schitterend! Dit is werkelijk het meest spectaculaire vuurwerk wat ik van m’n leven heb gezien. Disney Knows Shows!!!
Michiel Twittered
Misschien ben ik gewoon heel melig, maar God wat heb ik hier om gelachen! http://su.pr/2uojMA
+1 “@Domien: Tussendoor even een ouderwetse zondagavond n3rdtweet: Twitter for iPad is echt pure porno voor de iPadbezitter.”
Why Americans should never be allowed to travel. http://su.pr/2iBnXi
Michiel Flickerd
Laatste Nieuwsberichten
Archief op categorie
- Algemeen
- Algemeen (128)
- AngryPix
- Algemeen (59)
- Archief
- Algemeen (5030)
- Films
- Algemeen (9)
- Florida 2006
- Algemeen (6)
- Geektalk
- Algemeen (21)
- Leuke links
- Algemeen (227)
- Mobypicture
- Algemeen (82)
- Muziek
- 90s Request (10)
- Algemeen (250)
- Crowded House (26)
- Fijne 50 (8)
- Weezer (22)
- Nieuws
- Algemeen (61)
- Commentaar (7)
- Noordpool FM
- Algemeen (46)
- De aanloop (13)
- Operation Iraqi Sunrise
- Algemeen (13)
- Orlando 2002
- Algemeen (16)
- Pepernoten Countdown
- Algemeen (16)
- Radio
- Algemeen (313)
- Coco de Papegaai (3)
- Ek-stra Weekend (141)
- Gewoon Michiel (2)
- MetMichiel (168)
- MetMichiel naar de USA (6)
- Serious Request (1)
- Serious Request (32)
- Serious Talent Live (6)
- Starbucks
- Algemeen (18)
- Strips
- Algemeen (29)
- TV
- Algemeen (88)
- MetMichiel naar... (10)
- Viva Las Vegas
- Algemeen (9)