MetMichiel - maandag t/m donderdag van 19.00 - 22.00 uur!

Budget reizen

Door Michiel Veenstra, donderdag 19 februari 2004 om 6:11

Dat zal dan wel Murphy's Law zijn. Gisteren schrijven dat de uitzendingen lopen als een trein en dan vervolgens een deels gemankeerde woensdagochtend-show. De ellende begint om kwart voor zeven (hier dus kwart voor negen): Hilversum meldt op de messenger (de communicatie verloopt vlekkeloos en modern) dat de verbinding dipjes heeft en dat ze de boel moeten overnemen. Opperste verwarring bij ons, want wij horen het geluid uit Hilversum nog wel vlekkeloos. Luc van Rooij, die de hele week met standby zit in de studio voor een geval als dit, moet hals over kop zijn vingers uit z'n neus halen en meldt dat de verbinding met Irak is weggevallen. Adam legt een paar platen later per telefoon nog even dat er wat problemen zijn, terwijl Maarten en Maikel supersnel aan het werk zijn om zo snel mogelijk de boel weer in de lucht te krijgen. En dat lukt: kwart over zeven pakt Adam de presentatie weer op vanuit onze dampende stampende studiotent.
Even na half negen is het weer bal: de verbinding heeft weer moeilijkheden. We kunnen nu voor het gesproken woord echter meteen terugvallen op een telefoonlijn die via de mengtafel naar Hilversum gaat. Iets voor negenen zijn we weer back on track. Een beetje stressig dus vanochtend. En eigenlijk... eigenlijk vinden we het zo slecht nog niet. Veel reacties op de uitzendingen van maandag en dinsdag waren in de trant van 'het klonk zo goed, je zou haast vergeten dat het uit Irak komt en niet uit Hilversum'. Nou, bij deze dan ook weer rechtgezet.

Het schema is weer bekend; om 11 uur een uurtje tijd voor onszelf, 12 uur lunch en 13 uur op excursie. En natuurlijk valt dat uurtje voor onszelf wel mee. Maarten Vermee, die namens het NOB het technische reilen en zeilen van Operation Iraqi Sunrise runt, heeft het al omschreven als meer dan een lokatie-uitzending van radio: door onze actieve weblog-updates, verhalen en foto's op de Radio Veronica site en beeldreportages voor SBS is het echt een volwaardige multimedia-operatie. Het is tussen 11 en 12 (en alle extra tijd door het uitlopen en dus toch weer te laat lunchen) meer haasten dan bijkomen.

De excursie van vandaag brengt ons naar de Amerikaanse legerbasis Tallil, waar ook 85 Nederlanders zijn gestationeerd, van de luchtmacht en landmacht om precies te zijn. Ik zit, samen met Adam, Alex en Maikel in de Landrover waar Adam, Arend en Maarten ook zondag op de heenreis vanuit Koeweit inzaten. Ik snap ineens waarom hier niet in geslapen kon worden: de bankjes achterin zijn oncomfortabele doorgezakte kussens op krakkemikkige pootjes. Ik ben geen voorstander van oorlog en ben me er volledig van doordrongen dat er naast Defensie ook honderden andere dingen zijn die extra budget kunnen gebruiken, maar als je ziet met welk materiaal ons leger af en toe moet werken, ga je haast vanzelf roepen om meer geld. Gewetensdillemaatje.

De reis duurt langer dan de voorgaande: we zijn bijna twee uur onderweg voor we bij dit voormalige Irakese vliegveld aankomen. Niet minder dan 6000 militairen zitten hier nu, verreweg het grootste deel Amerikaan. De basis heeft - toen het dus nog een vliegveld van deIrakezen was - behoorlijk wat schade opgelopen door bombardementen, al in de eerste Golfoorlog. Het immens grote terrein - 5 bij 5 kilometer! - ligt bezaaid met vliegtuigwrakken, brokstukken en... nog niet ontdekte bommen. We worden al meteen gewaarschuwd alleen op de aangelegde paden te lopen, omdat er nog niet ontplofte explosieven in de grond kunnen liggen. Dat valt me wel even koud op het dak: ineens sta je weer met beide benen op de grond en weet je dat je in gevaarlijk gebied zit. Als we tien minuten later horen dat we hier op tien kilometer afstand zitten van de plaats waar enkele weken geleden bij een aanslag meerdere Italiaanse militairen om het leven kwamen, is de reality check compleet. Het is hier - hoe gezellig het ook is bij de mannen en opvallend veel vrouwen van de luchtmacht - gevaarlijk.
Welkom in Irak.

We krijgen ook hier een korte presentatie, gevolgd door een rondleiding op het stukje terrein van de Nederlanders. De meeste vertrekken en kantoren zitten in containers die in twee rijen staan opgesteld in een voormalige hangar met een groot gat in het dak: erfenisje van een precisiebombardement. Creatievelingen hebben het gapende gat opgesierd met de fiets van de detco (detachementscommandant). De sfeer bij de luchtmacht doet opvallend gemoedelijk aan. De sfeer IS ook anders, zo wordt ons bezworen. In tegenstelling tot de vissers (marine) en coniferen (landmacht) werken bij de luchtmacht gewone mensen, klinkt het met een glimlach. Er zijn ook opvallend veel vrouwen hier: 12, op een totaal van 85. Het maakt ons bezoek er niet onaangenamer op.

We zijn bij de luchtmacht, dus het zat er in en dat was ook al te merken aan een steeds blijer kijkende Adam: we gaan helikopters bekijken. Om precies te zijn: een chinook, zo'n grote. Ik leer steeds meer bij. Nog even en ik kan automerken herkennen en niet alleen de kleur J Wat een gevaarte zeg. Stel je toch voor dat we daar eens een rondje mogen doen.... Op weg van de containers naar de chinook wil ik snel even een stukje zand/gras oversteken om een wat rare bocht van het grindpad af te snijden. Ik word meteen teruggetrokken aan mijn arm en krijg de herinnering aan de kans op de aanwezigheid van explosiegevaar buiten de aangegeven paden te horen. Het duurt een paar seconden, maar ik heb me nu echt voor het eerst deze week gerealiseerd dat we hier gevaar lopen. Whoa.

Ik hoor nog twee aardige staaltjes budget-verhalen. Er wordt al tijden gevraagd om een bus, maar de budgetten laten dit niet toe. Wel staat er al acht maanden een verlaten Irakese bus op de basis waarvan niemand weet wie de eigenaar is. Vanochtend hebben twee monteurs de stoute schoenen aangetrokken: een paar keer navragen en hard roepen van wie de bus is, geen antwoord. Prima, dan knappen we hem zelf op. De bus - nauwelijks een jaar oud en 20.000 kilometer op de teller - loopt weer als een zonnetje. Mocht de eigenaar zich ooit nog melden dan kan hij de bus weer opeisen, maar tot die tijd hebben de mannen en vrouwen op Tallil een eigen bus. Ook aardig: er is een helikopter verscheept die het niet doet, inferieure kwaliteit dus wegens budgetproblemen. Om de kist te repareren moet er een speciale bout uit Nederland komen, die speciaal ingevlogen moet worden. En daar is dan wel weer geld voor. Ze snappen het hier zelf ook niet.

De tijd vliegt en het is al weer bijna tijd voor eten. Dat doen we vandaag niet bij Smitty, maar hier in Tallil. Een unieke ervaring, want zoals gezegd is deze basis eigenlijk een Amerikaanse. En het Amerikaanse leger, dat is een verhaal apart. Deze mannen zijn standaard een jaar van huis, niet een paar maanden. Een jaar. Dat vraagt om andere benodigdheden. Zoals bijvoorbeeld een kampwinkel waar je jerrycans shampoo koopt voor 80 dollarcent. Een stereotoren voor een tientje. Dat werk. En - ik moest het met eigen ogen zien om het te geloven - : een Pizza Hut en Burger King op het terrein. En dat vraag ook om op z'n minst een beetje een fatsoenlijke eetgelegenheid. Zoals twee megatenten, van binnen ingericht als een Real American Diner. Met flesjes ketchup en metalen servettenhouders op tafel. Gigantische saladebars. Grote koelkasten met alle belangrijke frisdranken in blik. Keuze uit de meest uiteenlopende maaltijden, van french fries en cheeseburgers tot macaroni & cheese en honey-glaced chicken. Keuze uit aardbei-ijs, chocolade-ijs, brownies, cheesecake en weet ik wat voor zoetigheden als dessert. en LEKKER!!!!

De terugreis nadert en de spanning stijgt: we waren al voorzichtig voorbereid op een spectaculaire terugkeer. En inderdaad, spectaculair is het zeker: we vliegen terug naar Camp Smitty met een heuse Chinook. Whoa.... dit is toch wel echt heel erg stoer om eens mee te maken. We tekenen een presentielijst voor de loadmaster - de man die achter bij de open klep zit om de boel in de gaten te houden - voor het geval er iets mis mocht gaan. Op die manier weet hij naar wie er eventueel gezocht moet worden. Hoe spannend het ook is, het is ook bloedserieus: we vliegen in het donker zonder enige verlichting. Ook fotoflitsers zijn niet toegestaan, omdat we in verband met onze veiligheid niet gezien mogen worden. We moeten oordopjes in vanwege het oorverdovende lawaai en Adam krijgt de absolute klapper: hij mag frontseat met speciale night-sight goggles. Als een kind zo blij!
Eerlijk is eerlijk: in dit immense land van niets zie je bij zo'n vlucht in het donker geen fuck. Maar het idee, de ervaring... 20 minuten in een chinook door het Irakese luchtruim. Het moet niet veel gekker worden.
Dag drie was niet per se een dag van indrukwekkende impressies over het leven van mensen in barre omstandigheden. Het was een dag waarin ik veel heb geleerd over de andere kant van oorlog, namelijk de puur technische. Budgetten, verschillen in leger-onderdelen, een blik op de Amerikanen. En een kennismaking met zwaar materieel. Dat, en de dag waarop ik midden in de Irakese woestijn een Burger King heb gezien. Tismewat.

operation iraqi sunrise - algemeen

details & reacties (9)

Bookmark and Share>