Michiel's weblog
Operation Iraqi Sunrise: dag 8 en 9
Door Michiel Veenstra, dinsdag 2 maart 2004 om 17:10
Zaterdagochtend. Ondanks het feit dat we geen uitzending hebben, staan we op de gebruikelijke tijd op. Onze bagage moet namelijk uiterlijk acht uur worden verzameld bij de Media Ops tent, want hoewel wij vliegen, moeten onze tassen met de Landrovers worden vervoerd naar Shayba waar we ze aan het eind van de middag weer treffen. Alles is voor het laatst: de laatste douche in de hangende slaapzak, het laatste ontbijt, de laatste keren het geluid van de knappende stenen onder onze military boots. 
Als we willen instappen voor de trip naar As Samawah, worden we eerst bij elkaar geroepen door de Overste. We krijgen als dank voor ons bezoek, onze bijdrage aan de moraal en onze berichtgeving een wel heel bijzonder aandenken: een speciale Mariniersmunt die alleen aan afzwaaiende officiers wordt overhandigd, sowieso al nooit aan burgers. De unieke nummers op de munt verraden de exclusiviteit: het hoogste serienummer is 544. We"re one of the guys en worden deelgenoot van een bijzondere traditie: we moeten deze munt altijd bij ons dragen. Als we ooit een oud-marinier tegenkomen en we roepen "coincheck", betaalt 1 van de aanwezigen een rondje: of de aangesproken persoon als deze geen munt op zak heeft, of juist degene die "coincheck" geroepen heeft als de tegenpartij de munt ook kan laten zien. We zijn bijzonder vereerd. En voor eens en altijd van de taakverdeling wie er "s ochtends koffie moet halen verlost. De trip naar As Samawah is fantastisch: we krijgen de kans om te shoppen in de lokale winkels, lopen over een drukke markt en genieten van een kop thee in een plaatselijk theehuis. Los van de gewapende mariniers om ons heen die over onze veiligheid waken en de kogelwerende vesten die aan onze schouders trekken, lijkt een oorlog even heel ver weg. We lopen in een fantastische stad met bont uitgestalde koopwaar, de drukte van een exotische metropool.
Veel bewoners spreken ons aan en laten merken blij te zijn met de aanwezigheid van de Nederlanders. We krijgen complimenten voor iets waar we niets mee te maken hebben. Het voelt wel wat misplaatst. Vlak voor we instappen om weer naar Camp Smitty te rijden, hoor ik achter me een jongetje enthousiast roepen: “Mike! Mike! Alex! Alex"! We draaien ons om en zien een bekend gezicht: dit jochie stond eergisteren ook buiten bij de kapper en toen hebben we ons aan hem voorgesteld. Stom toevallig komen we hem weer tegen en hij kent onze namen nog. Wij hebben oprecht geen idee meer wat de zijne is. Dit voelt heel kut. In een land waar kinderen soms minutenlang met een grote glimlach van een afstandje naar je staan te kijken, waar ze dolblij zijn met een hand, of een in de lucht gestoken duim als wedergroet zijn wij het toonbeeld van een westers egocentrisme waarin je niet eens die ene naam die je te horen krijgt van een Irakees jongetje met een schittering in zijn ogen onthoudt. We stappen in en zwaaien nog een keer hartelijk naar hem. Zijn duim gaat de lucht in en verdwijnt onder het geluid van het optrekkende pantservoertuig in de verte. Hij gaat dit waarschijnlijk nooit meer vergeten. And for all the wrong reasons, ik ook niet.
Terug in Camp Smitty is er eigenlijk nergens meer echt tijd voor. Een snelle lunch en dan op naar de landingsplaats van de Chinook: it"s time to leave. Ruud en Jens van Media Ops zwaaien ons uit, de rest van de jongens is met de Landrovers en onze bagage al halfweg Shayba. Stoere mariniers, maar ik bespeur toch wat emotie. Het was een intense week. Onder oorverdovend lawaai landt de chinook tussen een wolk van opstuivend zand. In de crew herkennen we veel gezichten van ons uitstapje naar Talil, waaronder piloot Han. Hij heeft er zin in: hij belooft Adam -- en ons -- de rit van ons leven. Han is een man van zijn woord. We stijgen op in een hoek van 59 graden -- met de neus naar beneden. Scheren rakelings over een rivier waardoor Maikel, die op de achterklep aan het filmen is, tot zijn knieën door het water waadt. Maken duikvluchten. G-forces vliegen je om de oren. Een fris briesje in het gezicht, de zon in de nek. Het is één grote, goddelijke E-ticket-ride en hij duurt twee uur. Ik kan alleen maar heel breed lachen en roep af en toe "waanzinnig" zonder dat iemand het door het constante door oordopjes afschermde lawaai hoort.
 Camp Smitty bij het opstijgen |
 In de Chinook. |
 Omsingeling en inspectie van een verdacht voertuig |
 Maikel houdt zijn evenwicht bij een stunt |
 Alex houdt het even niet binnen |
 Brandende olievelden in Irak |
Na twee uur landen we op Shayba, waar we afscheid nemen van onze crew en de hier gestationeerde Shyla. We worden opgewacht door de jongens van Media Ops met onze bagage en vervolgen onze trip naar Koeweit Stad. Onderweg gooit Alex er nog wat resterend maagvulsel uit, hij voelt zich echt goed beroerd. En da"s best lullig, want we maken ons op voor een avond relatief ongekende luxe in het luxe Crown Plaza Hotel. Helemaal voor de Media Ops-jongens is het een feest: voor het eerst sinds maanden dragen ze weer burgerkleding, kunnen ze uitgebreid in bad en staat er een heerlijke steak voor ze klaar. Geen alcohol helaas, want ook dat is -- naast fotograferen -- in Koeweit verboden. Na het eten begeven ze zich in opperbeste stemming naar het zwembad -- iets dat je na drie maanden woestijn toch behoorlijk schijnt te missen. Arend, Maikel en Maarten gaan buiten nog wat winkelen en samen met Alex - die na een half uur onder een warme douche weer helemaal is opgeknapt - en Adam blijf ik achter. We praten wat na over een bijzondere week en gaan dan toch echt naar ons bed. We zijn op. De volgende ochtend is het vroeg dag: kwart over zes verzamelen we in de lobby om naar het vliegveld gereden te worden. Een ritje van nog geen vijf minuten later is het tijd voor het afscheid. Omhelzingen en kloppen op de rug. Een raar gevoel hoe zeer je vertrouwd kunt raken met mensen onder intense omstandigheden.
De terugreis gaat via Londen. Het is een lange dag met vliegtuigvoedsel, wachten, half slapen en film kijken. Half zeven Nederlandse tijd landen we op Schiphol en na een half uur op de bagage te wachten lopen we de aankomsthal binnen. We omhelzen onze thuisblijvers, weten of van opwinding niet waar te beginnen met vertellen of zijn van moeheid stil. Met een stevige omhelzing nemen we afscheid van elkaar en gaan ieder onze eigen weg naar huis.
Het is koud in Nederland, 2 graden. Over gladde snelwegen, langs keurige woonwijken. Het woestijnzand nog in de neus en de Mariniersmunt in de broekzak. We maken ons op voor de tweede cultuurshock in een week. En gaan dan weer door met ons leven. Dat nooit meer hetzelfde zal zijn.
Reacties op Operation Iraqi Sunrise: dag 8 en 9
Er zijn nog geen reacties.
Reageer op Operation Iraqi Sunrise: dag 8 en 9
Michiel Twittered
Ondanks MyWi op jailbreak toch de iPhone naar 4.1 geupdate. Ben in GamesCenter te vinden onder michielveenstra. #hetnutuitvindenkanaltijdnog
Michiel Flickerd
Laatste Nieuwsberichten
Archief op categorie
- Algemeen
- Algemeen (128)
- AngryPix
- Algemeen (59)
- Archief
- Algemeen (5030)
- Films
- Algemeen (9)
- Florida 2006
- Algemeen (6)
- Geektalk
- Algemeen (21)
- Leuke links
- Algemeen (227)
- Mobypicture
- Algemeen (82)
- Muziek
- 90s Request (10)
- Algemeen (250)
- Crowded House (26)
- Fijne 50 (8)
- Weezer (22)
- Nieuws
- Algemeen (61)
- Commentaar (7)
- Noordpool FM
- Algemeen (46)
- De aanloop (13)
- Operation Iraqi Sunrise
- Algemeen (13)
- Orlando 2002
- Algemeen (16)
- Pepernoten Countdown
- Algemeen (16)
- Radio
- Algemeen (313)
- Coco de Papegaai (3)
- Ek-stra Weekend (142)
- Gewoon Michiel (2)
- MetMichiel (169)
- MetMichiel naar de USA (6)
- Serious Request (1)
- Serious Request (32)
- Serious Talent Live (6)
- Starbucks
- Algemeen (18)
- Strips
- Algemeen (29)
- TV
- Algemeen (88)
- MetMichiel naar... (10)
- Viva Las Vegas
- Algemeen (9)