MetMichiel - maandag t/m donderdag van 19.00 - 22.00 uur!

Islands of Adventure & Universal Studio's

Door Michiel Veenstra, donderdag 7 februari 2002 om 19:53

Na 3 dagen Disney, wordt het hoog tijd voor een nieuwe ervaring – een park dat naar het schijnt veel anderen doet verbleken, zowel qua rides als theming: Islands of Adventure. Deze nog geen drie jaar oude nieuwe toevoeging aan het Universal Studios-complex bevat ondermeer de volgens velen beste attractie ter wereld: The Amazing Adventures of Spiderman.

Nieuwsgierig naar wat ons te wachten staat staan we vandaag dan ook vroeg op: het park ligt toch zeker 10 minuutjes verder rijden dan de Disney-parken en we merken inmiddels al wel dat onze bezoekjes aan Ponderosa steeds meer tijd in beslag nemen – ik heb namelijk ontdekt hoe de ijsmachine werkt!

Mooi op tijd uitgebuikt stappen we in onze auto. Jessica heeft dat wel aardig onder de knie, maar ik kom vaak niet verder dan ‘een grijze met een antenne rechtsachter’. Als hulpmiddel heb ik daarom deze foto gemaakt:

Het werkt als een tierelier en dus rijden we keurig om kwart voor negen de grote parkeergarage van Universal binnen. De lange, van lopende banden voorziene weg naar Citywalk (het uitgaanscentrum van Universal van waaruit je naar keuze Islands of Adventures of Universal Studios binnen kunt gaan) wordt opgevrolijkt met harde feestmuziek. En dat werkt: als ineens de begintonen van Neerlands trots in lang vervlogen dagen Alice Deejay te horen zijn, kan voor ons de dag niet meer stuk, ook al kijken we aan tegen niet al te best weer: fris en kans op buien…

Maar wat maakt het allemaal uit – we zijn in Islands of Adventure! Jarenlang bekeken foto’s van het Internet komen voor onze ogen tot leven: wat een prachtig park is dit! De mainstreet, Port of Entry, is werkelijk wonderschoon. Totaal niet te vergelijken met een mainstreet a la Disney, maar dat is eigenlijk wel net zo leuk en pleit natuurlijk ook voor dit park, dat ze niet een standaard ontwerp gebruiken.

Maar wat er om de linkerhoek aan het einde van de Port of Entry wacht, is natuurlijk ook niet vervelend te noemen: Superhero Island, het eerste van de vijf themagebieden die dit park rijk is. Harde rock- en rapmuziek zorgen voor een oprecht stoere sfeer in dit parkdeel. Dat wordt ondersteund door de aanwezigheid van een stoere coaster: The Incredible Hulk. Deze gifgroene baan is voor mij al een paar jaar het schoolvoorbeeld van hoe een sexy achtbaan er uit ziet: mooie, lange, sierlijke halen. Dat de baan niet meer zo soepel schijnt te zijn maakt me niet uit – dat hadden we immers ook gehoord van Kumba!

Snel stoppen we onze rugzak in een gratis locker en we lopen de bijna lege wachtruimte in. De rit begint overweldigend: een echt snelle lancering, gevolgd door een toffe inversie. Maar daarna…. Is de baan toch een klein beetje saai… sorry! Omdat het zo rustig is rijden we nog een paar keer op andere plaatsen – want laten we eerlijk zijn: The Hulk is natuurlijk ook ver van klote! – maar snel vervolgen we daarna onze rondreis.

Want iets naast The Hulk bevindt zich de attractie waar ik erg benieuwd naar ben: Spiderman, een combinatie tussen darkride, 3D-film en special effects. Ik zal niets verklappen over hoe de rit verloopt, maar dit is inderdaad subliem! Met veel genoegen doen we de rit snel een tweede keer en enhousiast weet ik zeker dat DIT de beste attractie ter wereld is. De twijfels zouden later pas weer komen…

Na Super Hero Island volgt al snel het tweede land van Islands of Adventures, Toon Lagoon. Erg vrolijk, bont en fleurig en bovendien vol leuke photo opportunities!

Toon Lagoon kent twee attracties, beide waterrides: Dudley Dorights Ripsaw Falls en Popeye & Bluto’s Bilge-Rat Barges. Met nog steeds geen zonnetje aan de hemel en de (klets-)natte herinneringen aan de Kali River Rapids en de Congo River Rapids in het hoofd, besluit Jessica even te passen. Ik ben echter vastberaden om Popeye te doen, dus stoutmoedig (of toch gewoon dom?) loop ik de op een handjevol mensen na lege wachtrij binnen. Al bij het instappen in het bootje krijg ik het enge gevoel dat ik iets stoms aan het doen ben (story of my life, maar echt wennen doet t niet he): de zittingen zijn nog kletsnat van de vorige keer…

Ik laat me echter niet van de wijs brengen door wat spatjes water – wat denk je nou! Dom dom dom… de Popeye ride is echt bijzonder vermakelijk: hij duurt lang, is prachtig gethemed en bevat een paar verrassende elementen… maar tevens is dit met afstand – en dan bedoel ik een lange afstand, niet zo’n afstandje waarvan je denkt ‘goh kijk nou, een afstand’, nee, echt een afstand waarbij je eerst drie keer moet kijken voor je uberhaupt ziet dat het een afstand is en niet gewoon een oneindig niets – de natste attractie die ik ooit heb gedaan!

Complete vloedgolven enteren ons bootje, stortbuien koud water blijven van alle kanten op ons neerkomen… klets- maar dan ook kletsnat tot op m’n ondergoed verlaat ik de attractie… de zon is inmiddels helemaal verdwenen, dus opdrogen zie ik voorlopig ook niet meer gebeuren…

Omdat ik nu toch al tot op het bot doorweekt ben (ik mag graag wat dramatiseren) wil ik nu ook meteen maar Dudley Doright Ripsaw Falls doen – ik zou het verschil in vochtigheidsgraad niet eens merken… ook kleding kent nu eenmaal een maximum aan absorptievermogen… toch? Maar dat is een tegenvaller: DDRS is gesloten wegens onderhoud en gaat pas op onze vertrekdag weer open… bummer! Maar stiekem nu ook wel even fijn.

Ik wil nu gewoon lekker tegen een warme dino aankruipen, dus we vervolgen onze weg richting het derde themagebied, Jurassic Park.

Dit parkdeel staat helemaal in het teken van – hoe kan het ook anders – Star Wars.

Gotcha.

Dino’s dus. Zelfs Jessica – die nu al jarenlang stelselmatig weigert om naar mijn Jurassic Park video te kijken – ziet dat de aankleding perfect uit de film is overgenomen. Ik beschuldig haar van stiekem naar de video kijken als ik niet thuis ben en ben het met haar eens.

Wat een top-theming hier zeg, petje af! We hebben lol in de Jurassic Park River Ride en helemaal in de Pteranodon Flyers – een kleine flying coaster die eigenlijk alleen voor kids bedoeld is, maar omdat het vandaag zo rustig is worden we ook toegelaten – echt een leuke ride! Mocht je er ooit op een drukke dag zijn, leer dan op je knieën lopen, want dit is best grappig.

Na Jurassic Park komen we in het volgende, ook prachtig aangeklede thema: The Lost Continent. Thuis van twee middeleeuwse, afgrijselijke monsters die stiekem gewoon achtbaan zijn. Nou ja, gewoon…. Van verre is de kluwen van rood en blauw staal al te zien: hier vechten Fire en Ice, de Dueling Dragons, hun eindeloze strijd op leven en dood. Klinkt stoer? Is het ook!

Wie het strijdperk wil betreden, moet via een kronkelig paadje richting een oude vervallen ruïne, terwijl onderweg allerlei proclamaties je waarschuwen voor het naderend onheil. Waarlijk avonturiers die we zijn laten we deze waarschuwingen links liggen en betreden we duistere ruïne. Een schier oneindig lijkende gang leidt ons langs betoverde glas-in-loodramen, bevroren ridders, spookgeluiden, zwartgeblakerde muren en stapels skeletten en doodshoofden. De gang gaat maar door, tot we een donkere stem horen zeggen dat we nu geen kant meer op kunnen: we moeten kiezen welke draak we willen berijden: Fire of Ice.

Eh… dat wil zeggen… de keus wordt al voor ons gemaakt, want Fire rijdt even niet. Vlak voor ons is iemand flink onwel geworden en heeft Fire proberen te blussen met verteerd voedsel. Noodgedwongen stappen we dus in Ice. Een heerlijk baantje, maar wel jammer dat we nu het Dueling-effect niet beleven… dat wordt dus snel nog een paar keer rijden, gelukkig doet het opgetrommelde legertje schoonmakers vakkundig haar werk. In een heerlijk naar bloemetjes ruikende Fire beleven we voor het eerst hoe het is om tot drie keer toe bijna tegen elkaar op te botsen… geweldig! Om onze bijdrage te doen aan de eeuwige discussie welke baan beter is: we gaan voor Ice, alhoewel Fire een stukje heerlijke airtime kent als je over Ice heenschiet.

Als laatste te verkennen land wacht Seuss Landing op ons, gemodelleerd naar de in Amerika beroemde kinderboeken. Het is inmiddels al best hard gaan regenen, dus we lopen in een rechte lijn door naar de overdekte darkride Cat in the Hat. Erg leuk! Als we weer buiten komen, plenst het. Snel rennen we naar de Port of Entry voor onze dagelijkse lunch: een lekker zoet stuk pastry met een flinke sloot koffie, in dit geval in The Croissant Moon. Ook al doe je in dit land erg lang over een kop koffie (meer een emmer namelijk), als we helemaal zijn uitgedronken, regent het nog steeds. Snel rennen we naar de overkant om de grote giftshop eens nader te inspecteren. We twijfelen over de aanschaf van een poncho.. niet duur en zeker praktisch, maar eigenlijk willen we veel liever een Disney-poncho kopen… dan maar nat worden hoor. We kopen maandag wel een poncho in Magic Kingdom, ook al schijnt de zon dan volop. Lekker puh.

Met die harde regen lijkt een ritje in een achtbaan niet echt aanlokkelijk. We besluiten daarom richting buurpark Universal Studios te lopen (eh.. rennen, het regent nog), aangezien daar veel overdekte attracties zijn.

We vermaken ons uitstekend in dit park. Men in Black is leuker dan verwacht, Back to the Future schokkerig en best pijnlijk, maar zeker voor zijn tijd een toppertje! ET Adventure is behoorlijk verouderd, maar we kijken onze ogen uit in het San Francisco-gedeelte: wat een aankleding, geweldig! We doen ook nog The Funtastic World of Hanna-Barbara, Alfred Hitchcock en het geinige Kongfrontation als de dag er zo’n beetje op zit. De overige attracties die we hier nog willen doen – waaronder Terminator 2:3D – bewaren we voor ons volgende bezoek – volgens het schema wordt dat dinsdag.

We eten nog een teleurstellende lasagne en een matige spaghetti in het Italiaanse restaurant in City Walk en gaan dan weer richting hotel. In eerste instantie willen we eigenlijk nog gaan stappen in Downtown Disney – 80’s avond in de 70’s club – echt!), maar we trekken het echt niet meer. Doodmoe vallen we in slaap.

orlando 2002 - algemeen

details & reacties (1)

Bookmark and Share>