MetMichiel - maandag t/m donderdag van 19.00 - 22.00 uur!

Kennedy Space Centre & Miami

Door Michiel Veenstra, vrijdag 8 februari 2002 om 19:54

Je zou er toch ontwenningsverschijnselen van krijgen… we gaan met ingang van vandaag cold turkey: drie dagen geen themeparks! Slik… om het onszelf niet al te zwaar te maken beginnen we dag natuurlijk wel met de schijf van vijf (vijf keer vet eten opscheppen op een keramieken schijf, also known as bord): Bedienende Bonnie en haar kookgrage vriendjes bij Ponderosa’s.

De reden van deze drie dagen durende Tantaluskwelling? We gaan naar Miami! Miami Beach om precies te zijn. Hoe leuk themeparks ook zijn (duh), het leek toch ook een beetje freaky om voor het eerst in je leven naar Amerika te gaan en je tijd alleen maar in pretparken door te brengen…

Miami Beach dus. Een rit van ruim 350 kilometer – als je hem rechtstreeks rijdt. Dat doen we niet, want we willen eigenlijk ook wel wat zien van Kennedy Space Center, op ongeveer een uurtje rijden ten oosten van Orlando. Vlak daar weer bij ligt ook Daytona Beach, maar ons voornemen om ook daar een kijkje te gaan nemen wordt resoluut verworpen als we horen dat het daar stervensdruk zal zijn in verband met de op handen zijnde Daytona Speed Week. Een evenement waar we volgende week nog wel wat van de gevolgen zullen merken – maar daarover later meer (hoeoeoe… spannend he).

Kennedy space center dus. Overredend argument voor een bezoek aan deze wereldberoemde plek is de gratis toegang, die zit inbegrepen bij onze Fun in the Sun-pas. Wij Hollanders zijn gek op gratis! Onderweg naar deze attractie in it’s own right kijken we onze ogen uit bij het passeren van zoveel dingen die we al duizenden keren hebben gezien op tv en in films, en nu gewoon in real life! Trailer parks, grote terreinen vol occasions onder wapperende gekleurde vlaggetjes, roadsigns met in plakletters aangebrachte aansporingen als ‘Pray for America’, kartonnen bordjes met aankondigingen van garage sales… het is heel bizar om al die dingen die je normaal gesproken koppelt aan fictie (omdat ze te zien zijn in films), non-fictief blijken te zijn. Het aandoen van het dorpje Christmas – met zelfs in het stralende februari-zonnetje nog volop plastic kerstbomen en sneeuwpoppen in de voortuinen – helpt ons niet echt om weer wat realiteitszin op te bouwen.

Het Kennedy Space Center Visitors Complex ligt midden in een groot natuurreservaat op een soort van schiereiland. We kijken onze ogen uit als we om de haverklap grote adelaars met een enorme spanwijdte hoog in de lucht zien cirkelen. Bij het naderen van de toegangspoort sporen witte borden ons aan om te luisteren naar de AM-band van onze radio – we geloven onze oren niet: het ruimtecomplex heeft een eigen radiostation voor het uitzenden van bezoekersinformatie!

Wat we te zien krijgen in het Visitors complex is misschien niet ieders idee van een thrill, maar wel reuze indrukwekkend. We werpen een blik op een lanceerplatform waar de nieuwste Columbia-shuttle ingepakt staat te wachten op lancering, verbazen ons over de grootte van de voertuigen waarmee shuttles heen en weer worden gereden, wijzen verrukt naar wilde alligators en voelen ons ineens heeeeel erg nietig als we onder een heuse Apollo doorlopen. Je weet onbewust wel dat die krengen groot zijn, maar hier kunnen we alleen even heel stil met open mond naar kijken. Zo groot, zo onvoorstelbaar… de genialiteit van de mensen die dit hebben weten te creëren…. Wow!

Rond een uur of twee zijn we uitgekeken en gaan we zuidwaarts – richting Miami Beach. We nemen deze heenweg niet de snelste weg – Interstate 95 – maar de daaraan bijna geheel parallel lopende US Highway 1, om vooral zo veel mogelijk te zien van alle dorpen en steden die we zullen passeren.

Het rijden in Amerika is voor ons – okee, Jessica dan – ik heb geen rijbewijs….! – inmiddels al de gewoonste zaak ter wereld. Jes is volledig gewend aan haar automaatje en ook de regels en wegen lijken nauwelijks nog geheimen te herbergen. Het valt eigenlijk vooral op hoe makkelijk het hier allemaal gaat. Rij je verkeerd, dan maak je gewoon een u-turn, overal staat aangegeven hoe hard je rijden mag – of liever gezegd langzaam, want de hoogste toegestane snelheid die we gezien hebben is 75 mijl per uur, zo’n 120 kilometer uur, maar op de meeste plekken houdt het met 60 mijl (96 km) echt op -, verkeerslichten hangen – endat is echt heel makkelijk - aan de overkant van de straat, zowel links als rechts inhalen mag en kan zonder probleem.

Het rijden langs de Highway 1 is leuk, maar duurt wel lang. Het laatste stukje pakken we de Interstate, waar het dan net spitsuur is. Maar goed, in de file staan bij Fort Lauderdale is natuurlijk wel net ff een stukkie leuker dan in de file staan bij Badhoevedorp, om maar wat te noemen. Ons humeur is niet stuk te krijgen, zeker niet als we wegens het verlies van O Rock 105.9 (die is hier niet ontvangen) langs de typische party-zenders van Miami komen. Eentje is echt heel leuk – een rapstation waar ook de jocks op een opzwepende breakbeat al rappend hun aankondigen doen. Helemaal hilarisch wordt het als ze luisteraars in de uitzending halen die meerappen. “Say step on the gas, step on the gas!” Je moet het horen om te geloven!

Als we Miami Beach inrijden via Ocean Drive, is het al donker. In kleine lampjes ingepakte palmbomen staan rustig met hun grote groene balderen te ruisen in het zeebriesje aan weerszijden van de weg, terwijl neon-reclames – voor Amerikaanse begrippen uiterst subtiel – de weg wijzen naar malls, restaurants en exclusieve clubs. Na een korte zoektocht vinden we ons uiterst luxueuze hotel – met bellboy en valet parking – way cool! Prettig ook dat die 18-jarige Spaans sprekende portier onze koffers naar boven brengt, ons ontbreekt het aan puf voor een dergelijke inspanning.

The Howard Johnson Caribbean Plaza Inn - hier zullen we de komende twee dagen slapen – onmiddellijk te beginnen met nu, want moe zijn we wel…

orlando 2002 - algemeen

details & reacties (0)

Bookmark and Share>