MetMichiel - maandag t/m donderdag van 19.00 - 22.00 uur!

Magic Kingdom

Door Michiel Veenstra, maandag 11 februari 2002 om 19:58

Vroeg op vandaag, want Michiel is een blije eikel. Michiel wil bij het opengaan van de poorten het sprookjesrijk van Magic Kingdom binnenhuppelen.

Dus op nog nuchterder magen dan gewoonlijk stouwen we vroeger en sneller dan normaal de gebakken aardappels, champignons, worstjes, pancakes met maple syrup, french toast, muffins, watermeloen en toast naar binnen. De toast die je hier krijgt is standaard geroosterd en voorzien van boter. Dat betekent niet dat er iemand met een mesje boter langs je toast is geweest. Nee, dat houdt in dat er iemand een kwart kuipje boter op je warme toast legt die vervolgens tot een gele oliedrab wegsmelt onderin je mandje. Onderin het mandje ligt dan ook – geen grap – vetvrij bakpapier. Heerlijk! Een kleine domper krijgen we wel te verwerken: we krijgen te horen dat in Daytona (een klein uurtje rijden vanaf Orlando) de voorbereidingen beginnen voor de befaamde Daytona Speed Week. Dat houdt in dat alles wat Amerikaans is en van racen houdt deze kant op komt… en graag een pretparkje meepikt in Orlando. Damn, daar gaat m’n hoop op twee weken lang ongekende rust in de parken… hopen dat het meevalt!

Zoals al eerder uitgelegd, ligt het Magic Kingdom midden in het niets – tenzij je in een Disney-hotel verblijft kun je er alleen komen met de monorail of de boot, deze vervoersmiddelen zijn trouwens gratis. Beiden vertrekken vanaf het Ticket and Transportation-center, dat weer aan de parkeerplaatsen voor het Magic Kingdom grenst. En daar houdt vanochtend ook een klein beetje mijn voornemen om bij opening van het park binnen te lopen op: hier wordt namelijk nog niemand doorgelaten tot negen uur… Even voor negenen telt de wachtende massa samen met een castmember hard van tien naar een, waarna de hekken richting de monorail en boot open gaan. Ondanks de grote drukte, hebben we toch redelijk snel een plaatsje in de monorail te pakken, de tweede die vertrekt.

We waren natuurlijk al twee keer eerder het Magic Kingdom in geweest, maar ook vanochtend maakt mijn hart weer kleine sprongetjes als we onder het station van Main Street doorlopen, het park in. Bij de twee eerdere bezoeken hadden we ons beperkt tot Main Street, Tomorrowland en Mickey’s Toontown Fair, dus er viel nog genoeg te ontdekken.

Ondanks de nu al merkbare drukte, zijn er een paar speerpunten waar ik me vandaag op wil richten: in hoofdlijnen zijn dat de attracties die we in Parijs niet hebben, een paar rides die we wel hebben vergelijken en ook eens goed kijken naar wat nu de verschillen zijn tussen beide parken in het algemeen.

Het vergelijkend warenonderzoek wordt met de klok mee uitgevoerd, uiterst links te beginnen in Adventureland. Dat is al een verschil op zich: in Parijs bevindt zich hier Frontierland. De reden van dit verschil is de Amerikaanse uitstraling van zowel Frontierland als Main Street: door deze landen naast elkaar te plaatsen in Parijs, hoopt men de al te Amerikaanse inslag van het park een beetje te groeperen, zodat je er niet om de haverklap mee geconfronteerd wordt.

Adventureland dus. ‘Onze’ versie van dit themadeel is hoofdzakelijk Oosters, overgaand in jungle. In Disneyworld is het Oosterse thema pas onlangs toegevoegd met de komst van de nieuwe Aladdin-attractie. Hier is het jungle wat de klok slaat. De eerste attractie die we doen is een echte Disney-klassieker, de Jungle Cruise. Een tam bootritje langs verouderde animatronics van dieren. De verwachtingen zijn niet hoog gespannen, maar dit is voor mij gewoon een must-do als Disney-freak. Mede door de uiterst droog-komsiche castmember die onze gids is op de cruise wordt het toch nog een bijzonder aangenaam tochtje. De nieuwste aanwinst van Adventureland, Aladdins Flying Carpets Over Agrabah, laten we even voor wat het is. Het is in feite niet meer dan een Dumbo-ripoff, dus dat geloof ik eigenlijk wel.

Omdat een andere Disney-klassieker in Adventureland, The Enchanted Tiki Room, pas om elf uur opent, lopen we door naar een ride waar ik erg benieuwd naar ben: The Pirates of the Caribbean. Vóór deze vakantie was de Parijs-versie van deze darkride m’n favoriete attractie ter wereld, dus ik ben erg benieuwd of het verschil tussen onze versie (bouwjaar: 1992) en deze (bouwjaar: begin jaren zeventig) duidelijk merkbaar is.

Eh… behoorlijk dus! Disney heeft duidelijk niet slechts een kopie in Parijs neergeplant, ook al zijn de scenes die je te zien krijgt niet al te verschillend. Wel is het zo dat de scenes in Parijs een logische verhaallijn lijken te hebben, hier is alles lukraak door elkaar geplaatst. De sfeer die in Parijs zo overweldigend is neergezet, is hier nauwelijks te merken. De rit is zelfs wat saai… je raakt toch snel verwend!

Na de Pirates lopen we (onderbroken door een korte rookpauze van Jessica) door naar Frontierland, op weg naar een attractie waar ik echt ontzettend naar uitkijk: Splash Mountain. Deze log flume is net geopend na een maand lang refurbishment, dus ik verwacht een grote drukte, zeker omdat het heerlijk zonnig weer is. Dat lijkt gelukkig (nu nog) mee te vallen, dus na een klein kwartiertje wachten nemen we plaats in deze topper.

Wat een absolute top-attractie is dit zeg! Prachtige tafereeltjes binnen met alvast wat kleine drops en een absolute top-drop aan het einde, die helemaal intens is als je vooraan zit. Ik hoop nog vuriger dan voorheen dat de roddels over de komst van deze ride naar Parijs snel waar worden! Echt nat wordt je niet hier (tenminste: naar Orlando-maatstaven). Bij het verlaten van Splash Mountain halen we snel een Fastpass voor een tweede ritje om vervolgens naar een andere populaire mountain te lopen: Big Thunder Mountain. Vergelijkingswaar, inderdaad!

Het grootste verschil met ‘onze’ BTM is de prachtige ligging die we in Parijs hebben: midden in het water. Hier ligt de rode rotspartij ‘gewoon’ op land. We zijn redelijk snel door de wachtrij. Langzaam takelt het treintje omhoog voor de eerste drop…. Een tamme. Hij zal straks wel echt loos gaan, denken we. Nog een drop…. Handjes in de lucht en… wheeeeee….. eer een tamme drop. En zo blijft het. Wat een ongelooflijk saaie ride is dit, sorry dat ik het zeg! Het circustreintje in Parijs is volgens mij nog opwindender. Nee, ook wat Big Thunder Mountain betreft zijn we in Parijs gezegend!

Verder lopend door Frontierland – volgens mij hier een tikkie ruimer opgezet – lopen we nog even naar binnen naar weer zo’n Disney-klassieker, waarvan de komst naar Parijs al een poosje rond gonst in het roddelcircuit: The Country Bear Jamboree. Voor zo’n oudje best leuk. Ik snap ook ineens waar de Kikker-show en die apen-attractie in Hellendoorn op zijn gebaseerd…

En dan is het weer vergelijken geblazen… in de verte doemt namelijk het Haunted Mansion al op, bij ons bekend als Phantom Manor. Beide gebouwen zijn sowieso qua uiterlijk niet te vergelijken: in Parijs hebben we het huis uit de Hitchcock-film Psycho, hier is het griezelen geblazen in een oud Victoriaans landhuis. Dat is dan weer geheel in stijl met het kleine themalandje waar we hier zijn: Liberty Square. Hier is het Amerikaans patriottisme wat de klok slaat. Onder andere The President’s Hall bevindt zich hier en je hoort ook de godganse dag deuntjes als Yankee Doodle.

The Haunted Mansion is hier vooral een stuk minder eng, valt me op. Voordeel is wel dat de inleiding tenminste te verstaan is (Engels, niet Frans!), maar verder… Parijs wint weer!

Inmiddels is het al goed druk geworden in het park, maar om eerlijk te zijn… het stoort me niet echt! De sfeer van het Magic Kingdom is voor mij genoeg om blij te zijn. Bovendien is m’n wish-list voor vandaag niet zo lang meer… De drukte biedt trouwens ook een attractie op zich… mensen kijken… Amerikaanse mensen kijken…. Altijd lachen! Als je zo’n massa Amerikanen bij elkaar ziet, ontdek je al snel een paar culturele wetmatigheden. Zo valt de aanwezigheid van de vele Daytona-gangers slechts te missen als… eh… valt niet te missen, eigenlijk. Extreem goed gevulde bomberjacks en t-shirts met vervaarlijk uitziende automerk-emblemen, vaak afgemaakt met een volle baard en bandana erboven… niet de doorsnee Disney-bezoeker, zeg maar. En wat ons al vaker opviel deze vakantie, zien we vandaag echt overal; de nieuwste trend voor jonge Amerikaanse gezinnen, dus ongetwijfeld binnen een jaar ook hier een vertrouwd gezicht in het straatbeeld: walkie talkies. Pa gaat met zoontje het park in, ma neemt dochterlief mee. En dan maar contact zoeken met elkaar over de walktie talkie. Ook gezien: loslopende kids waarvan de ouders op een terrasje zitten en om de zoveel minuten controleren of hun kroost nog niet is aangevallen door een boosaardig character. Rare jongens, die Amerikanen….

Na het tweede ritje in Splash Mountain lopen we via de hub naar Fantasyland.

Hier bemerken we de drukte pas echt goed… we halen een Fastpass voor de extreem populaire Pooh-ride en lopen rustig een beetje langs rides die we vandaag niet meer zullen doen. Geen drama, hier geloof ik het wel. Voor iedereen die meeschrijft: Fantasyland in Parijs is zonder twijfel mooier, lieflijker.

We vereren Mickey’s Toontown Fair met een bezoekje, waar we op de trein stappen voor een rondje park.

Het loopt na onze treinreis al aardig tegen half drie, dus Main Street maakt zich op voor op de parade – die ook in helemaal in het teken zal staan van 100 Years of Magic. Wij vinden een prachtplekje voor het kasteel, waar we onder het genot van een koel ijsje in de zon wachten op wat komen gaat. Wat kan ik zeggen… Disneyparades zijn gewoon top!

Na de parade kunnen we met onze Fastpass terecht in de Pooh-ride. Deze is leuk, maar niet echt denderend. Vooral de wachtruimte vind ik niet echt Disney-waardig…

Nee, dan beleef ik heel wat meer plezier aan een attractie in Tomorrowland die nog gedaan moet worden: The ExtraTERRORestrial Alien Encounter. Hier nauwelijks wachtrijen… veel bezoekers weten waarschijnlijk al dat niet iedereen tegen deze zenuwslopende show bestand is. Jessica weet ook van niets, maar laat zich gewillig overhalen… hehehe….

Ik wil niemands lol verpesten, dus ik ga niet zeggen wat er gebeurt… maar dit is absoluut de meest enge attractie die ik ooit heb gedaan… Kleine kinderen verlaten met trauma’s het theater, stoere vaders beweren van niet maar verbloemen hun paniek met een stoicijnse glimlach, mijn linkeroor is nog doof van Jessica’s gegil…. Topklasse!

We doen nog een tweede rondje park, waarbij we dit keer ook de Enchanted Tikiroom bezoeken. Een oudje uit de Disney-stal, die hier onlangs is opgefrist met nieuwe muziek en de aanwezigheid van twee recente Disneyhelden, Iago en Zazou. Boven mijn verwachtingen leuke show!

We hebben het gevoel dat we redelijk vroeg het park verlaten, maar ongemerkt loopt het toch al tegen zessen. In de monorail die ons terugbrengt naar Parking Lot Goofy 64 (of zoiets dan… klinkt wel bekend in ieder geval) maak ik de slotconclusie van vandaag (Jerry Springer, eat your heart out!)…

Het Magic Kingdom heeft een paar attracties waar we in Parijs absoluut jaloers op kunnen zijn, zoals Splash Mountain, The Alien Encounter en ook de vermakelijke Buzz Lightyear shoot-em-up. Maar hoe je het ook wendt of keert, het Magic Kingdom in Orlando is 21 jaar ouder dan ‘ons’ park. En dat merk je. Niet alleen in modernere techniek in attracties als The Pirates en natuurlijk Space Mountain, maar ook in de aankleding. Alhoewel elke Disney-freak volgens mij ooit eens het witte kasteel met de blauwe daken gezien moet hebben op een pelgrimtocht naar het Mekka Mouse, mogen we echt heel erg blij zijn met het prachtige park in Marne-La-Vallee. Hul blij!

’s Avonds maken we nog een ingrijpende beslissing: we gooien het schema om. In eerste instantie zouden we dinsdag naar Universal gaan, woensdag een best-of-dag houden, donderdag Discovery Cove en vrijdagochtend nog een best of. Omdat we Universal al bijna helemaal gezien hebben, gaan we morgen naar Seaworld. Woensdag is dan voor een tweede bezoek aan Islands of Adventure weggelegd, vrijdag voor een laatste rondje Disney.

Morgen dus de beste coaster ter wereld, als ik de verhalen geloven mag…. Mij benieuwen!

orlando 2002 - algemeen

details & reacties (0)

Bookmark and Share>