MetMichiel - maandag t/m donderdag van 19.00 - 22.00 uur!

Seaworld

Door Michiel Veenstra, dinsdag 12 februari 2002 om 19:59

Anderhalf uur. Dat was in het oorspronkelijke schema de tijd ik ons had gegund voor Seaworld. Anderhalf uur, omdat we donderdag in Discovery Cove zouden zitten en dat park – pal naast Seaworld gelegen – anderhalf uur eerder dicht gaat dan Seaworld.

Anderhalf uur om later op terug te kijken als anderhalf uur in de beste coaster die ik ooit had gedaan en in lange tijd doen zou.

Anderhalf uur was dan wel erg kort geweest. Gelukkig liep het allemaal anders…

Een prachtige dag, dat wordt het vandaag. Het kan niet missen! Want na een heerlijk ontbijt krijgen we bij onze coupon voor de wandeling langs de trog van morgenochtend niet twee, maar liefst vier mintsnoepjes. Wheeee!

Langs Seaworld waren we al wat vaker gereden de afgelopen anderhalve week – vanaf International Drive en de Interstate 4 is het dan moeilijk om de aqua-kleurige contouren van achtbaan Kraken te negeren. Hier zijn we voor gewaarschuwd, beneden, veel plezier toegewenst: de grootste en hoogste en snelste van Florida. Floorless. Zeven inversies. En naar het schijnt van een soepelheid – dat we het haast niet gaan geloven!

Het hoeft dan ook niet te worden uitgelegd naar welke attractie we als eerste een sprintje willen trekken vandaag – Kraken!
Goed, even geduld hebben dus. Bij elk park waren we deze vakantie namelijk al geconfronteerd met een grondige rugzakcontrole aan de ingang – 11 september is hier meer dan een datum uit de jaarboeken, het is een wond die nog lang niet genezen is. Elk park heeft tijdelijk twee toegangsrijen voor de poorten: eentje voor mensen zonder bagage (de snelle en korte), maar ook één voor iedereen met rugzak, plastic tas, heuptasjes… Vriendelijke beveiligingsbeambten verzoeken je je tassen zo uit te pakken, zodat ze de bodem kunnen zien. Pas daarna is het doorlopen. Geen halve maatregelen dus, alhoewel Seaworld – zeker in vergelijking met de parken die we al hebben bezocht – wel iets gehalveerd lijkt te hebben: het aantal beveiligingsbeambten. Wat Seaworld dan wel weer verdubbeld heeft, is de leeftijd van deze medewerkers: ze zijn bejaard, ergo: traag.
Er staan dus gigantische rijen die slechts gestaag vooruit komen… en we willen zo graag naar binnen! Normaal als ik richting een pretpark rijdt, kijk ik al binnen een omtrek van 10 kilometer pissed naar elke medeweggebruiker, bang dat ook zij richting het park van mijn keuze gaan. Kinderachtig, ik weet het. Daar had ik deze vakantie nog geen een keer last van gehad… maar nu is iedereen die eerder dan ons door de turnstiles loopt, een potentieel slachtoffer… want ik zal straks, als we eindelijk langs deze geüniformeerde oma zijn, als een bezetene naar de andere kant van het park rennen… rücksichtslos alles dat voor mijn voeten komt omver lopen… ik sta niet meer voor mezelf in…. IK WIL NAAR KRAKEN!!!!

Na het langste kwarier op Amerikaans grondgebied mogen we dan eindelijk het park in. Het ligt er ongetwijfeld prachtig bij, met heel veel lieve vochtige dieren enzo… maar wij merken het niet… We willen maar één ding… en met alle vastberadenheid van de wereld ben je er heel snel… KRAKEN…!

Onze gebeden zijn verhoord; het is in deze hoek van het park, ondanks de drukte bij de ingang, nog heel erg rustig. Door de schijnende zon is het informatiebordje met de geschatte wachttijd pas te lezen als we vlakbij zijn; 5 minuten. Snel bergen we onze, door de Amerikaanse Federatie van Bejaarde Houders van een Nachtwakerdiploma als ‘veilig’ verklaarde rugzak op in een kluisje.
Hoewel er niemand voor of achter ons de wachtrij inloopt, rennen we. Hijgend zigzaggen we langs de meandering, met een half oog lettend op de muurschilderingen die verhalen over de eeuwenoude legendes rond het zeemonster Kraken. Lezen doen we later wel, denken we in koor. Denken in koor.. we vinden het ter plekke uit.

De vijf minuten wachttijd klopt – voor frontrow. Voor alle overige plaatsen is het meteen instappen. Dan maar het tweede ritje frontrow denken we – wederom – in koor. Na een paar seconden komt het op dat moment enig werkende treintje het station binnen rijden – m’n hart begint sneller te kloppen. Dat doet het altijd als ik me realiseer dat ik het treintje zie waar ik nu in mag, maar dit keer lijkt het heviger dan normaal te kloppen. En dat kan wel kloppen, want het klopt ook.

Ik heb zowaar nog oog voor de mooie wijze waarop het platform onder de bungelende voetjes van de verwaaide passagiers omhoogklapt, maar daarna is het blind vooruit: de comfortabele zitting in van m’n eerste floorless.

Het controleren van de beugels gaat voor m’n gevoel tergend langzaam, maar eindelijk is het dan zover…

De duimen van de medewerkers gaan omhoog.
De grond onder onze voeten klapt weg.
Het treintje duikt de eerste kleine afdaling in, meteen gevolgd door een bocht,
Voor ons: de lifthill.

Sneller dan we voor onze vakantie gewend waren, maar inmiddels wel kennen, gaan we diagonaal de lucht in. Het uitzicht wordt met elke takel adembenemender.
Na een korte rit omhoog neemt het takelgeluid af naarmate een groter gedeelte van trein over het hoogste punt heen hangt.
In een fractie van een seconde weerklinkt de laatste takel, de echo galmt na in een windstil niets. Een geruisloos briesje waait in m’n gezicht, neemt een paar plukjes haar mee omhoog.

We kijken naar beneden, steil naar beneden.
Er is nog tijd voor één instinctieve basisgedachte.

De tyfus.

We vallen. We racen naar beneden, maar gaan meteen weer omhoog, de looping in. Het wagentje moet boven zijn gebleven, want niets wijst erop dat we rijden. Geen schokken, geen geluid. We vliegen.

Langzaam komen de hoge tonen weer terug in m’n oor, alsof ik wakker word uit een korte droom. Schreeuwen. Whoooooooooaaaaaaaaaaaa!!!!!

Ik hoor Jessica naast me schreeuwen dat ze hier in wil wonen. We gaan weer omhoog. We draaien. We duiken. We gaan overal en nergens naar toe en willen dat het nooit meer ophoudt.

Geen enkele beweging lijkt geforceerd, het lijkt haast alsof de natuur hier aan het werk is geweest.

We duiken de grond in. Gaan weer omhoog, over de kop. Weer de grond in. En weer. En weer gaan we over de kop. We halen telkens ons eigen geschreeuw in en komen dat van onze voorgangers tegen.
En dan komt het wagentje tot stilstand. Een laatste hellende bocht en we zijn weer terug in het station. Nog helemaal in extase stappen we uit om meteen weer om te lopen richting de ingang, snel willen we weer… en nogmaals…
Op weg naar de uitgang klampt een verwilderd-gelukkig kijkende Amerikaan ons aan. “Did you ever ride such a smooth coaster?!” Hij wacht ons antwoord niet eens af, maar huppelt blij verder. We snappen hem.

Nou en toen hadden we nog een paar dagen en daarna zijn we weer naar huis gegaan.

Eh…

Dit was dus de essentie. De coaster die alle andere banen die ik hiervoor heb gedaan in een nieuw perspectief plaatst. Kraken is divine. We rijden hem vele malen achter elkaar, zonder het minste spoortje van duizeligheid, hoofdpijn of ander ongemak. Wat een heeeeerlijke baan!

Ook perfectie verveelt, dus na een rit of tien besluiten we het park verder te verkennen. Het liefst willen we meteen in de andere thrillride die Seaworld rijk is, Journey to Atlantis, maar die is wegens een technisch mankement net even gesloten. Verder kijken dan maar.
We komen uit bij een educatieve film over de Manatee, een met uitsterven bedreigd waterdier. Een film vol Amerikaanse zoetigheid over goede en slechte mensen uit de mond van onschuldige kleutertjes. We rapen ons glazuur weer op en lopen het theater uit… en komen uit bij dolfijnen! Dit is leuk! Een groot bassin met ik denk wel 20 dolfijnen die regelmatig dicht langs de kant zwemmen, zodat je ze kunt aaien.
Met het bezoek aan Discovery Cove in het vooruitzicht kan een beetje oefenen geen kwaad.. toch? We zoeken een plekje langs de drukke rand, wachtend op de eerste dolfijn-aai. Lang wachten hoeven we niet, want na enkele minuten zwemt er een dolfijn vlak langs ons. Een beetje onwennig strijken we met onze handen in het water, langs zijn huid… we schrikken haast van hoe fijn zo’n beest aanvoelt (dolfijn ja, haha…) Dit is leuk!

Kijk, ik kan heel kort zijn over Seaworld: we hebben de Orka-show met Shamu nog gezien (leuk) en Journey to Atlantis gereden (ook leuk, verrassend einde). Verder zijn we de hele dag niet verder gekomen dan Kraken en de dolfijnen. En ja, we hebben ons meer dan uitstekend vermaakt!

Seaworld is een keurig onderhouden park met voor jong en oud wel iets interessants of leuks. Waaronder de meest bijzondere dieren ter wereld en de beste coaster die we ooit hebben gedaan. Als je dat een hele dag mag meemaken, dan klaag je toch niet?

orlando 2002 - algemeen

details & reacties (6)

Bookmark and Share>