MetMichiel - maandag t/m donderdag van 19.00 - 22.00 uur!

MGM, Magic Kingdom... en de terugreis!

Door Michiel Veenstra, vrijdag 15 februari 2002 om 20:02

M'n ogen doen pijn bij het wakker worden… de zo kenmerkende rotzooi van souvenirs, kleding, plastic tasjes en stapels parkbrochures die de laatste twee weken zo gezellig om ons heen lagen verspreid, heeft plaatsgemaakt voor twee bijna volledig ingepakte koffers.

Het is echt de laatste dag vandaag; no turning back. We gebruiken nog wat toiletartikelen en dan gaan de koffers dicht. Via de balie lopen we naar de auto. Bij de balie zeg ik dat “I would like to check out”, maar ik verbeter mezelf direct: “Actually, I wouldn't like to actually, but I have no option…”. We leggen de koffers vast achterin de Chevy – ook al zo'n vertrouwde metgezel geworden – en rijden naar de parkeerplaats van Ponderosa's. Onze caissière geeft ons als afscheidscadeautje niet tien, maar liefst vijftien procent korting. Wheee.

Om voor eens en altijd duidelijk te maken hoe heerlijk voedzaam we deze vakantie hebben ontbeten: foto's!

Voor deze laatste dag hadden we al vrij snel besloten om richting Disney te gaan --- alles lekker dichtbij elkaar en dus makkelijk om rond half drie richting vliegveld te rijden.

We beginnen in de MGM Studio's, voor een allerlaatste keer Tower of Terror en Rock n Rollercoaster. En genieten van een heerlijk zonnetje! Tuurlijk, vandaag vertrekken we… grmbl..

Wat een heerlijk park blijft dit… met weemoed verlaten we het rond het middaguur om de vakantie in stijl te sluiten: met een allerlaatste wandeling door het sfeervolle Magic Kingdom.

Nog één keer snuiven we de doordringende geur van popcorn op, genieten we van een veel te grote kop koffie met groot stuk pastry op Main Street en zijn we heeeeel ver weg van huis. Nog heel eventjes…

Tegen tweeën moeten we toch echt naar de auto. Voor de laatste keer nemen we de monorail en de bus op het parkeerterrein. Op naar Goofy 65. Dit keer is het afscheid van de castmember op de bus echt en definitief. Als we in de auto stappen en de deur dichtgooien is het echt voorbij.

Op naar het vliegveld dus. Het is even zoeken, maar weer blijkt hoe makkelijk alles is aangegeven als we toch echt in 1 keer goed rijden voor het afleveren van onze auto. Zonder problemen leveren we de sleutel van onze trouwe vierwieler in en gaan bepakt en bezakt met alle bagage naar de incheckbalie. Achteraan sluiten dus…. Het is druk!

Als we eindelijk aan de beurt zijn om in te checken, moeten onze koffers natuurlijk ook even door de scanner. Routine.

Dachten we.

Of we even mee willen komen, vraagt de nors kijkende beveiligingsbeambte die op ons af is gestapt. Oh jee… wat nu?

Gedwee volgen we de man naar een klein verdomhoekje waar ik heel voorzichtig achter een lijntje mag stappen om heel rustig 1 koffer open te maken. Zonder dat er ook maar iets van een glimlach af kan, wordt de koffer extreem grondig doorzocht. De eerste aanblik van de beanies van Grumpy en Doc laten de boze meneer iets afkoelen. “Er was iets massiefs te zien op de monitor”, zo vertrouwd hij ons toe. Behulpzaam roep ik dat het wellicht de Mickey & Minnie boekensteunen zijn geweest? De boekensteunen worden uit de koffer gehaald, deze wordt weer met veel moeite dichtgedrukt en hup weer door de x-ray.

En nog steeds een groot massief blok dat best wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn, dus het doorspitten begint opnieuw. “Wat is dit”, wordt ons gevraagd bij het opvissen van een zware plastic tas vol papierwerk. Ah… dat zou wel eens kunnen zijn wat we zoeken: mijn zorgvuldig voor alle TP-freaks bij elkaar gesprokkelde verzameling parkbrochures. Dat was inderdaad een flinke stapel geworden. Heel erg flink. Beetje belachelijk flink. Zo flink zeg maar dat je er door wordt aangehouden op een vliegveld… folders eruit, koffer dicht, scannen en ja hoor… all clear!

Snel stoppen we alle meuk weer in de koffer en haasten ons naar de paspoortcontrole. Daar staat een heel fikse rij, maar over een half uur stijgen we toch echt op! Wat nu? We vragen een beveiligingsdame of we de dienstdoorgang kunnen nemen, nadat we in het kort ons oponthoud hebben uitgelegd. Gelukkig, geen probleem.

Door het poortje, en dan weer een controle met zo'n geigerteller. En natuurlijk piept hij bij mij. M'n riem. “Buckle?”, vraagt deze vriendelijke dame dan ook. “Yes”, I answer and I pull omhoog my t-shirt so she can see. But woops, what a blunder toch weer. My zipper is behoorlijk unzipped so the little lady stares right into my big gaping hole. Hilariteit alom. Story of my life.

We maken een laatste foto bij de grote Mickey van de Disney-store op het vliegveld en stappen het vliegtuig in….

Net als op de heenreis bestaat ook de terugreis uit twee delen: eerst van Orlando naar Philadelphia, van daaruit naar Amsterdam. Hoe het kan weten we niet, maar het geluk lacht ons toe op de eerste vlucht: we vliegen Business Class. Heerlijk! Eindelijk kan ik in een vliegtuig m'n lange benen eens kwijt en zit ik zowaar comfortabel. Hier kan ik aan wennen!

De vlucht duurt met zoveel luxe veel te kort (zelfs het eten was lekker!) en van Philadelphia naar Amsterdam zitten we natuurlijk weer gewoon tussen het plebs. De film van deze vlucht is 'Bandits' met Bruce Willis, maar ik ben echt te moe om het te volgen; twee weken Orlando is wel een aanslag op je gestel!

Bij aankomst op Schiphol worden we opgehaald door Jessica's zus Rénate en haar vriend Jürgen. Dat duurt even, want –hoera- 1 stuk bagage blijkt spoorloos. Natuurlijk weer net de tas met alle souvenirs. Dus formuliertje invullen en duimen dan maar.

Als we voor het eerst weer buiten zijn, staat er een waterig zonnetje bij 8 graden. Celsius. Koud! Onze eigen auto is klein, de Nederlandse wegen zijn ook klein. Op de radio is alleen maar zeikmuziek te ontvangen en ik zie nergens een Burger King langs de weg, laat staan een Checkers of Taco Bell.

We zijn weer thuis, zal ik maar zeggen. Waar een dag later ook onze verloren tas wordt thuisbezorgd. Het is heel raar allemaal, door die gekke jet-lag. Het is dus zaterdag nu. We zitten net na terugkomst van Schiphol aan de lunch, maar het lijkt alsof we nog maar twee uur geleden het Magic Kingdom zijn uitgestapt. Ik realiseer me dat nog eens extra als ik de opgevouwen park-map in m'n kontzak voel. Eventjes is Orlando heel dichtbij, om de hoek haast…

Het is voorbij. 's Avonds zijn we bij Ralf en Zamira en laten we de foto's zien en vertel ik enthousiast over de geweldige parken, het land, de cultuur… kortom, wat een ontzettende top-vakantie we hebben gehad!

Bijna dagelijks denk ik nog terug aan onze eerste keer in Amerika. We hebben qua natuurschoon nu het lelijkste stuk gehad – er valt nog veel te ontdekken! Volgend jaar hoop ik de Westkust te kunnen doen.

Maar dat we nog eens terug gaan naar Orlando, staat absoluut vast. En dat hebben we per slot van rekening ook beloofd aan Kraken.

orlando 2002 - algemeen

details & reacties (2)

Bookmark and Share>